Onze reis naar Nieuw-Zeeland

Laatste bericht

2009-05-15T18:41:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Alles is vergankelijk, aan alles komt een einde. Ons verblijf in Nieuw-Zeeland is bijzonder goed meegevallen, maar het is tijd om naar Belgie terug te keren. We hebben een winter gemist en er een extra zomer voor in de plaats gekregen. Drie zomers op een rij: wat heeft een mens meer nodig om jaloers te zijn, nietwaar? Door die dubbele zomer zijn we ook gespaard gebleven van al die griepmoleculen die in de winter het luchtruim beheersen. Volgend jaar zijn we dus een vogel voor de kat, maar goed... zorgen voor later.

De voorbije maand is bijzonder zwaar geweest; 12 uur per dag studeren, vier weken lang. Gelukkig is het niet voor niets geweest, want ik ben geslaagd voor mijn Celta-cursus ;-) Proficiat voor Kaat dus, want zonder haar zou het onmogelijk zijn geweest. Een maand lang heeft ze - naast haar stage - alles gedaan: koken, winkelen, kuisen, strijken, afwassen... Ik denk dat de Celta-cursus voor haar even zwaar als voor mij is geweest. Vanavond gaan we lekker eten in een pizzeria en "Angels and Demons" zien om eens goed te relaxen en ons verblijf in Nieuw-Zeeland op een leuke manier af te sluiten. Morgen gaan we nog net een aantal mensen afspreken en dan... Qantas.

Nieuw-Zeeland is ongetwijfeld een van de mooiste landen ter wereld. In sommige streken is de natuur zo overweldigend dat je je er zo nietig voelt, als een mier die elk moment vertrappeld kan worden. In Nieuw-Zeeland zijn er geologisch gezien twee gevaarlijke plaatsen. De ene plaats is een hot-spot waar 50 vulkanen op elkaar gepropt staan en waar de grond elk moment kan openbarsten om de opkolkende lava door te laten. Op de andere plaats ontmoeten twee convergerende tectonische platen elkaar en is er een concentratiepunt van elkaar tegenwerkende subductiekrachten. In mensentaal betekent dit: een hoog risico op grondverschuivingen, aardbevingen, landmassas die plots naar beneden worden gedrukt en onder zeeniveau verdwijnen... Om de een of andere reden beschouwden de vroege kolonisten deze twee plaatsen als ideale plekjes om zich te vestigen: nu beter bekend als 'Auckland' en 'Wellington'. Je ziet dat de Nieuw-Zeelanders van avontuur houden en het leven graag spannend maken. Niet toevallig is 'bungee jumpen' een Nieuw-Zeelandse uitvinding en was het een Nieuw-Zeelander die als eerste de top van de Mount Everest heeft bereikt (als we de sherpa's niet meerekenen natuurlijk).

Mensen die voor een langere tijd in het buitenland hebben gewoond-gewerkt-gestudeerd, hebben nogal eens de reputatie "veranderd te zijn" wanneer ze terugkomen. We hebben hier in Auckland andere Europeanen leren kennen die inmiddels al terug naar hun moederland zijn gereisd, en die zeggen allemaal dat het nu 'anders' aanvoelt om thuis te zijn. Ik kan me moeilijk voorstellen dat Kaat en ik zo veranderd zijn. Ik heb nog steeds oneindig veel zin in een boterham met echte goudakaas, ik ga zo hard van een lekker warm bad genieten en mijn vingers jeuken om die viool nog eens vast te nemen. Als ik mijn ogen sluit dan zie ik pingpong door het keukenraam naar binnen kijken en zie ik de lekkere toastjes met kaas en champignons al op tafel verschijnen. Nuja, we zien wel: ik voel me nog steeds dezelfde Pieter. Aan jullie om een oordeel te vellen.

Tijdens ons verblijf in Nieuw-Zeeland hebben we 104 berichten op onze blog gepubliceerd en daar zijn maar liefst 236 reacties op gekomen, van een twintigtal verschillende mensen. We hebben het gevoel dat jullie onze avonturen heel intens hebben meebeleefd en dat jullie mee van de mooie landschappen hebben genoten. Heel tof! Merci!

Ik ben naar Nieuw-Zeeland getrokken met een aantal vragen in mijn hoofd; belangrijke dingen waarover ik een jaartje diep wilde nadenken. Het is nu mei 2009 en mijn denktijd is over. Ik word verondersteld de antwoorden gevonden te hebben, maar ik heb het gevoel dat er alleen maar vragen zijn bijgekomen. We zien wel in welke richting alles zal evolueren. Niets staat stil: nature takes its course. Ook voor Kaat zal het niet gemakkelijk zijn om bepaalde antwoorden tevoorschijn te toveren. Maar goed, welke weg we ook zullen bewandelen, we zullen altijd samen onderweg zijn. Samen op pad, ik en mijn verloofde :-)

Veel groetjes vanuit Auckland,

Pieter en Kaat

Waarom ik Nieuw-Zeeland zo ga missen...

2009-05-09T21:23:00.000-07:00

Deze foto's zijn allemaal gemaakt 'aan de rand van Auckland', op een half uurtje rijden van Downtown Auckland. Ongerept woud, woeste golven, verlaten stranden... Oh, Nieuw-Zeeland toch!

Groetjes, Pieter

Bericht van Kaat

2009-04-28T15:55:00.000-07:00

Beste Iedereen,

Nog 20 dagen en we vertrekken uit Nieuw-Zeeland. 8 maanden zijn heel snel voorbij gegaan en het is zeker een ervaring geweest. Nu moeten we er alleen nog voor zorgen dat we niet geinfecteerd worden met de varkensgriep of de 'swine flu' zoals ze het hier noemen, en dan kunnen we zeggen dat we zonder brokken NZ hebben overleefd.

Ik kan bevestigen wat Pieter schrijft, dat hij van 's morgends vroeg tot 's avonds laat moet werken en dus niet echt tijd heeft om iets op de weblog te schrijven. Wat hij vergeten is te melden is dat ik ondertussen al het kuis-, kook-, afwas-, boodschappen-, en alles wat er zo in het huis moet gebeuren-werk mag doen :). Gelukkig heb ik het er graag voor over, want ik wil natuurlijk dat Pieter vol glans slaagt voor zijn CELTA. Hij moet trouwens niet onderdoen aan de andere studenten in zijn klas, die allemaal Engels als moedertaal hebben. Hij is tot nu toe in al zijn taken geslaagd, wat niet van alle andere studenten kan gezegd worden! I am so proud of my baby :)

Aan de ene kant zijn de 8 maanden een hele ervaring geweest en zullen we Nieuw-Zeeland zeker missen, maar aan de andere kant (en ik spreek voor mezelf) ben ik ook wel blij om terug naar huis te gaan en iedereen terug te zien. Familie, vrienden, schoonfamilie... Ik ben ook echt benieuwd naar het tweede kindje van Ingrid en Tom. Als hij zo schattig gaat zijn als Jasper, dan smelt ik helemaal... :)

Vorige week ben ik met een collega naar Napier geweest om daar een aantal workshops te geven aan jonderen van 15-18 jaar. Het waren zeker niet de gemakkelijkste kinderen! De meerderheid zat niet meer op school en hadden een heel ander beeld van wat kan en niet kan tijdens een workshop. Het was al niet gemakkelijk om hun aandacht te krijgen bij een onderwerp als "rights in employment", maar daarnaast zaten ze voortdurend te praten, met hun gsm te spelen, muziek te luisteren en van tafel te lopen wanneer ze hun benen wilden strekken (zo ongeveer om de 2 minuten). Voor hen was dat precies de normaalste zaak van de wereld. Ze probeerden het ook niet te verstoppen. Ik, daarentegen, had veel zin om te roepen dat we dit niet voor ons deden, maar voor hen en dat ze niet moeten afkomen later als ze problemen hebben met hun werk! Natuurlijk deed ik dat niet en bleef braafjes zitten. We waren daar ook immers niet als strenge leraren. We waren daar om hen iets bij te brengen dat voor hen van pas kon komen later. De meerderheid van de telefoons die we op het werk binnenkrijgen gaan immers over problemen op het werk. Maar goed, als zij niet willen luisteren, dan is dat alleen maar in hun eigen nadeel. We hebben wel nog wat sightseeing gedaan, dus dat was dan nog het interessante deel van de trip :p

We zijn er al vliegend heengegaan en terug vertrokken. Dat was weer even slikken. Iedereen denkt misschien dat ik nu totaal geen schrik meer heb van vliegen na de skydive, maar dat is toch niet helemaal waar. Ik wordt alleen iets later nerveus, namelijk als het vliegtuig op de startbaan staat en moet opstijgen. Het was een klein vleigtuig, dus alle turbulentie voelt ge wel goed. Er is op de binnenlandse vluchten in NZ ook geen regelmatige controle voor de handbagage. Niemand heeft die van ons gecheckt. Iedereen kon gewoon wapens meenemen op het vleigtuig als ze dat wilden. Wel een beetje eng als ge erbij nadenkt. Gelukkig was niemand op onze vluchten zijn leven beu...

We hebben hier in NZ ook een nieuwe vrucht ontdekt, de Feijoa (oorspronkelijk van Brazilie). Dat is echt super lekker. Iemand van bij mij op het werk heeft eem Feijoa boom staan in zijn tuin en bevoorraad ons graag eens met een grote zak. Daar komen we dan maximum 2 dagen mee toe. In de winkel kosten die gemakkelijk 8 dollar voor een kilo. Hieronder een foto van deze lekkernij.

Wel, dat zijn zo de avonturen van de laatste week. Veel spannends zal er niet meer gebeuren. We gaan grondig moeten nagaan wat we wel en niet terug meenemen naar huis, of we ons bed terug kunnen verkopen en dergelijke...

Ter informatie, we staan terug in Zaventem op 19 mei om 18u35 (mits vertraging).

Tot binnenkort,

Groetjes, Kaat

2009-04-27T17:50:00.000-07:00

Hoi iedereen,

De laatste tijd hebben we niet zoveel artikels meer gepubliceerd. Persoonlijk heb ik het momenteel zo druk dat ik de zeldzame momenten vrije tijd besteed aan: op bed liggen voor een siesta, in de zetel onderuitzakken, ... De cursus die ik momenteel aan het volgen ben is heel intensief en houdt me elke dag van 9 uur 's ochtends tot 11 uur 's avonds bezig (vier weken lang). Misschien dat Kaat nog wat leuks op de blog gaat zetten, maar ik sta momenteel op 'offline' :-)

Ik ga nog wel een eindverslag schrijven dat op de weblog zal verschijnen op 18 mei. Hopelijk leggen jullie het internet op die dag volledig lam :-) ;-) :-)

In elk geval al hartelijk bedankt om de blog zo actief te volgen. We hebben de voorbije acht maanden veel reacties van jullie kunnen lezen. Het deed deugd om onze avonturen met zoveel mensen te delen.

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Bay of Islands, Skydive and What a small world!!

2009-04-13T19:18:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Vorig weekend zijn ik en Pieter naar de Bay of Islands geweest samen met een groep studenten van Kiwiana tours (de organisatie waarvoor Pieter werkt). Het was een weekend vol spanning, onverwachte ontmoetingen en buikkriebels. Vrijdag ochtend vertrok de bus uit Auckland. Ik en Pieter mochten met de auto van Catherine (Pieter zijn baas) naar de Bay of Islands rijden. We waren er drie uur voor de bus en hadden dus tijd om ons rustig te installeren. 'S avonds was het barbeque time.

Zaterdag zijn we met de hele groep naar Cape Reinga gegaan. Dat is het Noordelijkste punt van NZ. Het is daar heel mooi. We zijn langs 90 mile beach teruggereden, met de bus op het strand. Het was een mooie trip, maar wel veel in de bus zitten, waardoor ik op het einde wat hoofdpijn had. Gelukkig hadden we de avond om uit te rusten. We zijn nog een lekkere pizza gaan eten en hebben van een goede nachrust genoten.

Zondag hebben we met een groep een boottrip gemaakt lands de vele eilandjes in de Bay. Het weer was schitterend en we hebben een aantal keren dolfijnen gezien. Ze waren groot en levendig. Op een gegeven moment sprongen er wel vijf tegelijk uit het water. De organisatie biedt ook zwemmen met de dolfijnen aan, maar dat is er helaas niet van gekomen, omdat de dolfijnen baby's hadden. 'S middags hadden we lunch op een van de eilanden. Daar heb ik iemand ontmoet die mij er hard van overtuigd heeft dat de dag van vandaag de wereld inderdaad zeer klein is. Deze jongen had een verdacht Luxemburgs accent en bij nader onderzoek bleek dat hij inderdaad van Luxemburg kwam. Het kon bijna niet sterker, en toch werd het nog beter. Deze jongen kwam niet alleen van Luxemburg, nee, hij woont ook nog eens een paar straten bij ons vandaan, in de Rue de Canach. We hebben natuurlijk meteen een foto samen genomen als bewijs. Het was echt een zeer grappig moment. Sinds dat we in NZ zijn hebben we nauwelijks Belgen gezien, laat staan Luxemburgers. Dan op een mooie zaterdag middag staat er opeens iemand voor u die uit hetzelfde dorp komt, die net op dat preciese moment die ene boot neemt in de Bay of Islands om naar dezelfde dolfijnen te kijken... I was shocked :)

Maandag was dan de grote dag aangebroken. Pieter en ik hadden in de week beslist om te gaan skydiven. Voor degenen die het niet weten, skydiven is als je uit een vliegtuig springt en even later je parachute opent om dan hopelijk zacht terug op de grond te landen. Ik weet, ik ben bang van vliegen, heb hoogtevrees... Hoe gek kan je dan zijn om te gaan skydiven. Wel, totally NUTS. Anyway, soms moet een mens eens tegen zijn natuur ingaan om de beste ervaringen in zijn leven te hebben. Ik was eigenlijk vrij relax. Ik voelde zeker wel vlinders in de buik en het moment dat ik uit het vliegtuig hing was wel even slikken... Het was in ieder geval een hele ervaring. Ik heb een dvd laten maken en heb ook veel foto's meegekregen. Hieronder kunnen jullie al eens zien hoe de trip door de lucht is afgelopen. (niet zo moeilijk te raden, vermits ik dit bericht kan schrijven)

Na de skydive was het alweer tijd om naar Auckland terug te keren. Ondanks de vrees voor veel verkeer, bleef het uitzonderlijk rustig op de baan. Vandaag, woensdag, moest ik terug gaan werken bij youthlaw. Maandag vertrek ik met een collega voor een paar daagjes naar Napier om er workshops te geven voor jongeren over werken. Het is ook een plek waar ik nog niet geweest ben, dus hopelijk is er tijd voor een beetje siteseeing.

Geniet van de foto's en tot de volgende :0)

Groetjes Kaat

Boottrip:

2 Luxemburgers in Nieuw-Zeeland :)

Cape reinga en sandboarding

Skydiven:

Tongariro National Park

2009-04-08T21:26:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Intussen ben ik weer enkele dagen terug van mijn reisje naar het Tongariro National Park. Wegens een technisch probleem kan ik jammer genoeg geen foto's van deze weekendtrip op de blog plaatsen. Echt jammer, want het is daar onbeschrijfelijk mooi. Ik heb al veel rondgereisd, maar het landschap in Tongariro National Park is zowat het knapste dat ik ooit heb gezien: felgroene meren, steile vulkaanwanden, smorende kraters, gestolde lavastromen, stoffige woestijnvlaktes, lavastenen in allerlei kleuren, ... echt bijzonder allemaal.

Iedereen moest dikke, warme kledij aandoen om de zogenaamde vrieskou op de bergtoppen te trotseren, maar toen we op die bergtoppen stonden was het twintig graden en brandde de zon in alle hevigheid. Zonnecreme, zonnebril, zonnepet, ...: waarom was iedereen toch handschoenen en een dikke winterjas aan het meesleuren? Best grappig.

Sommigen hadden de Tongariro Crossing toch onderschat. Meer dan negen uur (bijna zonder te pauzeren) wandelen over moeilijk terrein bleek een hele opgave. Vooral de zware beklimming van de vulkaan Ngauruhoe (2281 meter) was voor sommigen heel zwaar. Maar het 360-graden-panorama vanaf de top is die inspanning echt wel in goud waard! Ronduit prachtig.

Volgend weekend gaan Kaat en ik naar de Bay of Islands. Verslag volgt later.

Groetjes, Pieter

2009-04-01T15:53:00.000-07:00

Hoi iedereen,

De laatste dagen - en weken - is het bijzonder druk geweest op werk: bij Kiwiana Tours valt er altijd wel iets te beleven. Vorig weekend ben ik voor een dag naar Motutapu Island getrokken om wat te wandelen en te ontspannen in de natuur. Misschien val ik met dit fotoverslag een beetje in herhaling vermits ik al over dit eiland heb geschreven en er al foto's van op de blog staan. Maar goed, de ene foto is de andere niet, en het is er zo idyllisch dat een paar extra foto's geen kwaad kunnen. Motutapu Island ligt op een boogscheut van Dowtown Auckland en toch is het er zo ruraal en rustig dat je er een hele dag kan rondwandelen zonder iemand tegen te komen. Echt bijzonder.

Morgen vertrek ik met Kiwiana Tours voor enkele dagen naar het Tongariro National Park. Mijn taak bestaat erin om een groep Zwitserse studenten op sleeptouw te nemen en met hen de Tongariro Crossing (17 km) te doen. Op zich is dat niet moeilijk, want deze wandeling is duidelijk aangegeven met gekleurde pijltjes en je kunt er niet echt verkeerd lopen. Trouwens, het zou me niet verbazen als die Zwitsers meer wandelervaring zouden hebben dan mij :-) Maar goed, mijn baas wil dat er iemand meegaat die de wandeling al eens heeft gedaan en hijzelf is tijdelijk buiten strijd wegens rugproblemen. Ik kijk er in elk geval naar uit, want de Tongariro Crossing is op landschappelijk vlak zowat het knapste dat onze planeet te bieden heeft. Maar goed, het verslag en de foto's daarvan zijn voor volgende week. Eerst gaan we nog even nagenieten van Motutapu Island...

Fotoverslag

Motutapu Island heeft veel moois te bieden, maar hier kan toch niets tegen wedijveren :-)

Mototapu Island:

Groetjes vanuit Auckland waar de herfst langzaam maar zeker zijn intrede doet,

Pieter

Mijn stage bij youth Law

2009-03-19T18:56:00.002-07:00

Beste allemaal,

Ik heb al een tijdje beloofd om eens een bericht op de weblog te plaatsen over mijn stage. Voor degenen die het niet weten, ik doe stage bij een vzw met de naam Youth Law. We werken er met in total 8 vaste werkkrachten, voornamelijk advocaten. Hun job is om advies te verstrekken voor jongeren tot en met 24 jaar die problemen ondervinden op vlakken zoals familie, criminaliteit, verkeer en onderwijs. Dit gebeurt meestal via de telefoon, maar ze kunnen ook de clienten ontmoeten en hen helpen bij het oplossen van de zaak. Ik werk er van maandag tot vrijdag van 10 tot 15 uur. Ze zijn wel flexible, dus ik mag ook wel eens een dagje vrijaf nemen, of eens wat vroeger vertrekken.

De sfeer is in ieder geval zeer goed. We zitten allemaal aan ons eigen bureau, maar in een grote ruimte, dus we zitten apart bijeen... Er is ook niet echt iemand die de baas is, en ze gaan redelijk informeel met elkaar om. Het is dus niet alleen hard werken, maar ook mopjes vertellen en vertellen wat we allemaal meemaken buiten de werkuren. Het zijn ook allemaal vrij jonge mensen die wel te vinden zijn voor een gezellige babbel.

De persoon die mij onder haar hoede heeft heet Neha Patel. zij moet er op toezien dat alles goed verloopt en dat ik werk heb. Ik krijg niet alleen werk van haar, maar ook van de anderen op het werk. Het leuke is, dat ze mij in zoveel mogelijk verschillende activiteiten proberen te betrekken. Een voorbeeld hiervan is dat ik vorige week woensdag met Ben (een andere collega uit Schotland) naar een school ben meegegaan waar ze een training sessie hadden met kinderen van 8 tot 10 jaar. Het was in de vorm van een spel gegoten en de bedoeling was dat ze zovaal mogelijk te weten kwamen over het feit dat kinderen fundamentele rechten hebben. Het was een zeer leuke ervaring. Van 20 tot 22 april ga ik, terug met Ben, naar Napier. Daar vindt een tweedaagse seminarie plaats met jongeren tussen 15 en 18 jaar over wergeving. Het moet jongeren aanzetten om werk te zoeken nadat ze van school komen en moet hen laten zien wat hun rechten en plichten zijn. Ik mag mee en ik mag zelfs een seminarie doen als ik dat wil. Ik weet nog niet of ik het ga doen, vermits ik neit veel weet over de employment wet in NZ.

Verder mag ik er ook bijzitten als clienten op afspraak komen en ik heb ook gevraagd of ik meemag gaan als er iemand een jongere moet vertegenwoordigen in bemiddeling. Ik neem ook regelmatig de telefoon op en luister naar het verhaal van de clienten. In het begin vond ik dit wel spannend, omdat het vaak emotionele telefoontjes zijn en omdat ik niet altijd begrijp wat ze zeggen, omdat het niet mijn moedertaal is en ik tegelijkertijd moet noteren wat ze zeggen. Sommige klanten hebben dan nog eens een vreselijk accent, wat het alleen maar erger gemaakt. Het is gewoon belangrijk om te tijd te nemen met de klanten en om ze te laten voelen dat je naar hen luistert. Naast al de leuke jobjes, moet ik ook wel eens stomme jobjes doen, administratie, maar dat hoort er nu eenmaal ook bij. Het is nog wel redelijk veel computer werk, maar ik vind het over het algemaan gezien interessant en leerrijk. Aan het einde van mijn stage krijg ik een verslag over mijn prestaties, wat natuurlijk heel goed op mijn cv gaat staan. Hopelijk is het dan wel een goed verslag :)!

De website van mijn stageplek is www.youthlaw.co.nz. Daar kan je zien waar ze zich zoal mee bezig houden en wie er zoal werkt. Het is wel een oude website, dus sommige van de mensen die erop staan werken er niet meer.

Veel groetjes, Kaat

Kiwifruit en flatgenoten (op aanvraag :-) )

2009-03-15T13:18:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Mercikes voor de reacties. We zijn blij dat onze teksten zo snel hun weg naar beide famillies hebben gevonden, zeker na zo'n lange periode van stilte (van onze kant). Ziehier een artikel over onze flatgenoten en over kiwi's, omdat daar vanuit Luxemburg vraag naar was.

Kiwi Als ik in Belgie aan een kiwi dacht, dacht ik in de eerste plaats aan fruit. Hier in Nieuw-Zeeland denk ik in de eerste plaats aan de bewoners van Nieuw-Zeeland, in de tweede plaats aan de kiwivogels en in de derde plaats aan het fruit. We hebben hier twee maanden rondgereisd zonder een kiwiplantage tegen te komen. Heel vreemd. Toen ik enkele weken geleden met
Kiwiana Tours op stap was heb ik echter enkele kiwiplantages gezien, in de Bay of Plenty (tussen Whakatane en Mount Manganui aan de oostkust van het noordereiland). Nieuw-Zeeland staat dus niet vol met kiwiplantages, integendeel zelfs. Voor mij is het ook een raadsel waar al die kiwi's dan vandaan komen die je in Belgie in de supermarkt aantreft. Tenzij die kiwiplantages in de Bay of Plenty genoeg produceren... voor heel de wereld! Kiwi's smaken hier trouwens net hetzelfde als in Belgie. Toch vind ik dat er qua eten enkele verschillen zijn tussen Belgie en Nieuw-Zeeland:

Dingen die in Nieuw-Zeeland smaakvoller zijn dan in Belgie (persoonlijke mening)
- Chocolademelk
- Lamsvlees (niet te evenaren, superlekker) (geen persoonlijke mening, maar een vaststaand feit!!!)
- Kip
- Allerlei zeedieren

Dingen die in Belgie smaakvoller zijn
- Kaas
- Melk
- Brood
- Koffiekoeken
- Fruitsap

Als je in Nieuw-Zeeland rondrijdt, bestaat het landschap voornamelijk uit bossen met varenplanten (enerzijds) en weilanden met granzende koeien en schapen of met groente- of graanteelt (anderzijds). Opvallend is ook dat hier bijzonder weinig echte industriezones zijn. Af en toe kom je wel eens een fabriek met rookpluimen tegen, maar toch heel sporadisch. Zelfs als je in Auckland een van de vulkaankegels beklimt en je kijkt in het rond (tot kilometers ver), kan je nergens schoorsteenpijpen of rookpluimen zien. Kortom, Nieuw-Zeeland is vooral een agrarisch land met een bevolking die dicht bij de natuur leeft (letterlijk en figuurlijk).

Flatgenoten Onze flat in Auckland delen we met Amar en Kevin. Amar is een Canadees met Indische ouders (die in Canada wonen). Hij werkt voor een computerbedrijf op wandelafstand van onze flat. Hoewel hij zich voornamelijk Canadees voelt, komen zijn Indische roots soms bovendrijven, vooral als hij begint te koken. Zijn gerechten zijn altijd stevig gekruid en de geur die vanuit de keuken komt binnenwaaien als hij aan het koken is doet me altijd watertanden, hmmmm. Kaat is de laatste tijd ook een aantal nieuwe recepten aan het uitproberen, met lekker eten als resultaat. Op culinair vlak zitten we hier goed ;-) Op alle vlak eigenlijk... Amar discussieert graag over wereldwijde issues zoals de economie en de politiek (vooral conspiracy theorieen enzo) en over allerlei dingen die hij op tv heeft gehoord of op internet heeft gelezen. Soms leidt dat weleens tot verhitte discussies, vooral als we er allevier een andere mening op nahouden. Voor de rest kijkt hij graag naar films en tv-programma's over mensen met bovennatuurlijke krachten. In zijn vrije tijd speelt hij graag poker (het kaartspel) met vrienden, waar hij blijkbaar goed in is want hij komt dikwijls terug met de pot (het geld waarvoor gespeeld wordt). Hij is ook een grote fan van de Simpsons. Rondreizen vindt hij maar niks, omdat je er veel geld aan uitgeeft en het je niet vooruithelpt in je leven of in je carriere. Voor Amar is een berg eerder een hindernis in het landschap dan een uitnodiging tot wandelen. Persoonlijk vraag ik me wel af hoe de Simpsons hem vooruithelpen in zijn carriere. Binnenkort gaat hij voor vijf weken naar Canada om zijn famillie te bezoeken.

Kevin is een kapper van beroep en blijkbaar een echte professional want hij heeft al een aantal prijzen gewonnen met zijn kapperskunst. We gaan hem (en Amar) zeker uitnodigen op onze trouw, en als ze komen dan kan Kevin ons haar onder handen nemen :-) Voor de rest schrijft hij kortverhalen over ontmoetingen tussen mensen en over emoties. Hij publiceert vooral in tijdschriften en heeft een eigen website op het internet. Kevin is een rasechte kiwi, geboren en getogen in het uiterste zuiden van Nieuw-Zeeland (Invercargill). Ik weet niet precies hoe het allemaal zit, maar ik denk dat hij ergens roots in Ierland heeft. Zijn Engels accent is in elk geval ook totaal anders dan dat van Amar. Hij heeft een plagerige vorm van humor waar je wel even aan moet wennen, maar nu zijn we het gewoon en vuren we gewoon terug als hij begint te plagen.

Kortom, twee prima gasten waar we het goed mee kunnen vinden. Momenteel wonen ze voor een week in het huis van vrienden (die in Australie zitten) om op de dieren te passen. Als ze terug zijn zullen we wel eens een foto'tje van hen trekken en in een berichtje plaatsen.

Zo, hopelijk geeft dat jullie een beter beeld :-) Als jullie nog vragen hebben: vuur maar af! Wordt er in Luxemburg op 14 maart eigenlijk gefeest om het getal Pi te vieren? Ingrid zei dat daar in Belgie aandacht aan wordt besteed. Heel grappig en merkwaardig eigenlijk.

Groetjes vanuit Auckland,

Aye brothers,

Pieter

Zes nieuwe berichten

2009-03-12T13:55:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Alles goed in Belgie, Luxemburg, Tanzania, Amerika en Spanje? (Hopelijk ben ik nu niemand vergeten) Na een lange periode van stilte hebben we zes nieuwe berichten op onze blog geplaatst. Ik hoop dat jullie af en toe nog eens naar onze website surfen, want we hebben een tijdje niets meer van ons laten horen. In elk geval hartelijk bedankt voor de aandacht! :-)

Kaat doet momenteel een stage bij Youth Law. Het valt allemaal goed mee, maar ze zal jullie daar zelf wel over vertellen in een van de volgende berichten.

Ik begin aan mijn laatste maand bij Kiwiana Tours. Mijn job bij deze reisorganisatie is totaal verschillend als mijn job als leerkracht geschiedenis, maar wel even interessant. Het klinkt misschien cliche, maar als leerkracht kan je veel objectiever zijn. Overlaatst was ik in een school en er komt een student naar mij om zich in te schrijven voor een daguitstap naar Hobitton, het dorpje waar de hobbits in Lord of the Rings leven (of leefden). Persoonlijk vind ik die uitstap allesbehalve interessant. Je moet die dag zes uur op een bus zitten (drie uur heen, drie uur terug, door een saaie, dichtbevolkte vlakte) om een aantal ingegraven huisjes te zien, waarvan er een aantal vervallen zijn en met onkruid overgroeid. Veel toeristen zeggen trouwens achteraf dat ze er meer van hadden verwacht. Welnu, als verkoper word ik dan verondersteld om die trip zo interessant mogelijk voor te stellen. Maar ik kan dat niet. Als ze mij vragen of het een interessante trip is, dan zeg ik gewoon dat het voor velen een tegenvaller is en dat je beter naar een van de prachtige natuurparken kan trekken. Als leerkracht word je nooit met zo'n zaken geconfronteerd, of toch veel minder.

Moet de verkoper naar de klanten gaan, of moeten de klanten naar de verkoper gaan? Stel, je komt tijdens de middagpauze in een zaal vol etende studenten terecht en het is je taak om ze warm te maken voor je weekendtrips. Dan zijn er in mijn ogen twee strategieen. Ofwel ga je van tafel tot tafel om uitleg te geven over je trips en om brochures uit te delen. Owel palm je voor jezelf een strategische tafel in (bij de ingang of ergens in het midden) waar je allemaal prachtige foto's van Nieuw-Zeeland en de verschillende activiteiten uitstalt en wacht je tot de studenten uit nieuwsgierigheid zelf een kijkje komen nemen. Persoonlijk vind ik de eerste strategie niet zo goed, omdat je dan voor velen te opdringerig bent en je minder jezelf kan zijn. Bovendien moet je aan iedereen altijd de ganse uitleg doen omdat je niet weet waar ze precies in geinteresseerd zijn. De tweede strategie is minder opdringerig, je weet sneller wat je klanten interessant vinden als ze over een bepaalde foto bezig zijn (bv. van een vulkaan of een bungeejump) en je kan op een meer natuurlijke manier een gesprek aanknopen. En van zodra er een aantal studenten naar de foto's aan het kijken zijn, komen er ook anderen toestromen omdat er 'blijkbaar iets te zien valt aan die tafel...'. Binnen Kiwiana Tours was er overlaatst een discussie met voorstanders van de ene strategie en voorstanders van de andere. We hebben nu een compromismodel uitgewerkt en zijn druk bezig met een aantal dingen te herorganiseren. Ik ben de laatste tijd onder andere bezig geweest met het uitwerken van het promotiemateriaal (met een kaart van Nieuw-Zeeland, foto's, enzovoort).

De sfeer bij Kiwiana Tours is steeds heel aangenaam en gemoedelijk. Soms zijn er wel stevige meningsverschillen, maar er wordt nooit iets persoonlijk genomen vanuit het besef dat iedereen het beste voorheeft voor de organisatie, en er is veel ruimte voor eigen inbreng. Het voordeel van zo'n kleine reisorganisatie is dat je veel verschillende dingen moet doen: promotiemateriaal uitwerken, de reizen promoten in de scholen, meegaan op de weekendtrips, enzovoort. Bij grote bedrijven heeft men vaak een iemand voor elke taak, hetgeen veel eentoniger is. Mijn favoriete taak bij Kiwiana Tours blijft toch nog altijd er als assistent-reisgids met de toeristen op uittrekken en hen rondleiden over de vulkanen, historische plaatsen, enzovoort. Dit weekend blijf ik thuis, maar volgend weekend zal ik vermoedelijk terug naar de vulkanenvlakte in Rotorua gaan, of naar het Tongariro National Park (afhankelijk van de grootte van de groep en enkele andere factoren). In de Paasvakantie moet ik een van de langere Paastrips mee begeleiden, als afsluiter voordat ik aan mijn Celta-cursus begin. Zo, hopelijk hebben jullie nu weer een beter zicht op waar ik tegenwoordig precies mee bezig ben in Nieuw-Zeeland. Mijn job bij Kiwiana Tours is maar van korte duur (slechts drie maanden), maar het is een bijzonder interessante ervaring en een unieke gelegenheid om eens van de privee te proeven.

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Fotoverslag:

Over marketing gesproken... Welke vogels voelen zich het meest aangesproken?

Kaat in onze favoriete snackbar in Auckland.

Ook dit is Auckland. Voor de meesten is dit een vertrouwd beeld in Queen Street. In het beste geval denken we eens "oei, daar ligt een zwerver", maar twee seconden later is die gedachte weeral uit ons hoofd verdwenen. Logisch eigenlijk, wat zouden we anders moeten doen? Toch is het opvallend dat er nog maar weinig is dat ons echt kan raken, behalve als onze favoriete voetbalploeg verliest natuurlijk. Als iemand in een chatroom schrijft dat hij de volgende dag met een geweer naar een school gaat trekken om er een bloedbad aan te richten, dan ligt niemand daar van wakker want er staat zoveel van die onzin op het internet. De uitvinder van het internet heeft de mensheid een vrije, anonieme ruimte gegeven waarop iedereen vanalles kan publiceren en vanalles van het net kan halen zonder dat hij daarbij op de vingers wordt gezien. En wat is het resultaat: sociale remmingen vallen weg en we komen in een virtuele wereld terecht waar mannen met slechte bedoelingen anoniem op zoek kunnen gaan naar jonge meisjes, waar een moordenaar zijn moordplan in detail kan beschrijven zonder dat het au serieux wordt genomen, waar kinderen in een chatroom voor de kick afspreken om collectief zelfmoord te plegen en het dan ook effectief doen (zoals in Engeland is gebeurd). Het lijkt alsof de mensheid de pedalen is kwijtgeraakt. En het grootste probleem is de toegankelijkheid van dit alles! Nadat ik tijdens de heenvlucht naar Nieuw-Zeeland (een half jaar geleden) op het vliegtuig een filmpje over deze ganse problematiek heb gezien, heb ik eens de proef op de som genomen en de onschuldige zoekterm "tieners" op www.google.nl ingetypt. Je moet zelf maar eens nagaan waar je dan allemaal terechtkomt. Stel dat je zoon van school thuiskomt en hij moet voor de les biologie of godsdienst een spreekbeurt over tieners in elkaar steken. Wie gaat het zoonlief dan kwalijk nemen als hij om twee uur 's nachts nog achter de pc zit en hij lichtjes van zijn onderwerp is afgeweken?! We leven in een vrije wereld waarin alles op het web kan geplaatst worden en iedereen met iedereen in contact kan komen. Het zal een grote uitdaging in de eenentwintigste eeuw worden om als mensheid op een verantwoorde manier met die vrijheid om te springen. Ok, de preek is over. Sorry, ik ben weer veel te veel aan het afwijken van mijn foto over de zwerver in Queen Street.

Nog enkele foto's van mijn bungee jump in Taupo, intussen al een tijdje geleden.

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

De meest intense week van mijn leven

2009-03-12T01:40:00.000-07:00

Hoi iedereen,

De prijs voor de spectaculairste ervaring uit mijn reiscarriere gaat naar… die bewuste dag in Turkije dat we zijn moeten wegvluchten uit een dorpje, achternagezeten door de lokale drugsmaffia nadat we getuige waren geweest van praktijken die het daglicht niet zo goed kunnen verdragen. Of naar... die dag in Zwitserland dat ik net aan een steenlawine ben ontsnapt omdat mijn klimijzers niet losgeraakten van mijn botinnen na het oversteken van een gletsjer. Of naar... die namiddag in Sardinie toen er een tornado over onze camping en over ons is geraasd en een spoor van vernieling heeft achtergelaten. Of naar... die ene dag in Nieuw-Zeeland toen we ons op een terrasje langs de Wanganui River hebben genesteld en de beste chocolademelk van ons leven hebben gedronken. Neen, sorry, de prijs voor spectaculairste ervaring uit mijn reiscarriere gaat niet naar Nieuw-Zeeland. Maar dit land aan de rand van de wereld gaat wel lopen met de prijs voor de meest intense week uit mijn leven.

Het was een week in februari waarin ik van de ene adrenalinekick naar de andere werd gesleurd, waarin alles groots en bijzonder was. Een week waarin ik alle emoties van het emotionele spectrum heb doorleefd. De voorbije twee dagen heb ik elk vrij moment achter de computer gezeten om deze speciale week aan het papier toe te vertrouwen. Door een copy-paste-fout ben ik echter alles kwijtgespeeld, elke letter, elke zin, net toen ik bijna klaar was. Ik ben zelden zo kwaad op mezelf geweest. De daaropvolgende drie minuten heb ik een kom ontbijtgranen, een glas appelsap en een kom warme cholademelk naar binnen gespeeld, om vijf uur in de namiddag. Vreemd hoe een mens van pure kwaadheid zo onbezonnen kan beginnen eten. Waarom toch deze tekst, over de meest intense week van mijn leven? Ik was liever de tekst over die stomme hommel kwijtgespeeld. Maar goed, het kwaad is geschied en er zijn ergere dingen in het leven. Het nieuws van de schietpartij in dat stadje in Duitsland was zelfs hoofdnieuws in Nieuw-Zeeland. Welk motief kan iemand hebben om zo’n bloedblad aan te richten? Het doet me denken aan het drama in dat kinderverblijf in Dendermonde? Welke reden kan iemand toch hebben om zo tekeer te gaan? Niemand begint toch zonder reden in het rond te schieten, of wel? Volgens Kaat gaat het waarschijnlijk om een jarenlange opstapeling van opgekropte gevoelens, een tikkende tijdbom die plots tot ontploffen komt. Je weet nooit wat er zich allemaal schuilhoudt onder die facade die we allemaal wel hebben. Back to the point, ik heb geen twee dagen tijd meer om de ganse tekst over die meest intense week uit mijn leven opnieuw te schrijven, maar ik wil het toch niet voor mezelf houden. Hopelijk vinden jullie het in orde dat ik een verkorte versie schrijf. Misschien is dat zelfs beter, want in deze drukke eenentwintigste eeuw wil ik niet teveel beslag leggen op jullie tijd. Bij Kiwiana Tours heb ik door ervaring geleerd dat mensen nog wel naar knappe foto’s van indrukwekkende landschappen willen kijken, maar niet geinteresseerd zijn in een lange tekst op een prikbord. Mijn ervaring heeft zelfs tot een serieus meningsverschil met mijn werkgever geleid. Persoonlijk zou ik meer met fotomateriaal (grote foto’s) willen werken om te tonen hoe mooi Nieuw-Zeeland is en zo de interesse van de potentiele klanten te wekken, terwijl mijn werkgever een ander strategie voor ogen heeft. Gelukkig hebben we een gulden middenweg gevonden waar we allebei achter staan. Maar goed, nu ben ik weer aan het afwijken, back to the point. Mijn ‘meest intense week’ loopt van een zaterdag tot een zaterdag in februari.

Meest intense week uit mijn leven: zaterdag tot woensdag

Een jaar geleden was ik een leerkracht geschiedenis in een middelbare school in Vilvoorde en had ik nog geen concrete plannen om naar het buitenland te trekken. Indien een toekomstvoorspeller me toen gezegd zou hebben dat ik binnen een jaar ‘een groep Aziatische toeristen zal rondleiden op een vulkaan in Nieuw-Zeeland’, dan zou ik hem zot hebben verklaard. Als hij dan ook nog eens zou zeggen dat ik op diezelfde dag ‘een bungeejump zal doen’, dan zou ik hem naar een psychiatrische instelling brengen. En als hij dan nog eens zou beweren dat ik ‘een dag later ten huwelijk zal worden gevraagd’, dan zou ik eigenhandig een muur rond de instelling metsen zodat hij nooit meer zou kunnen ontsnappen. Wat een bedrieger, wat een psychisch gestoorde nepvoorspeller! Maar gelukkig ben ik nooit zo’n Nostradamus tegengekomen. Gelukkig maar, want ik wil geen onterechte internering op mijn geweten hebben! Zuid-Koreanen rondleiden tussen de zwaveldampen en erop toekijken dat ze op de paadjes blijven, vijftig meter naar beneden storten met het besef dat je leven letterlijk aan een (zijden?) draadje hangt, thuiskomen en verrast worden met een mooi gedekte tafel, een stralende Kaat, een heerlijk diner en een huwelijksaanzoek: wat een weekend! Wil je met me trouwen Pieter? Die zes woorden zijn dagenlang in mijn hoofd blijven nagalmen. Het deed goed om er telkens opnieuw naar te luisteren. Zou Kaat ook zoveel naar mijn twee letters hebben geluisterd?

Meest intense week uit mijn leven: donderdag

Donderdagochtend had ik geen zin om te gaan werken. Ik keek er vooral tegenop om Queen Street voor de zoveelste keer af te wandelen. Weer diezelfde krantenkiosk, dezelfde winkeltjes, dezelfde duiven op het voetpad. Na een tijdje wordt zelfs de drukste winkelstraat van Auckland eentonig. Maar toen bedacht ik dat het weleens aan mijn eigen instelling zou kunnen liggen. Wat als ik nu eens met een ‘pluk-de-dag-mentaliteit’ over straat zou lopen en interesse zou tonen voor de mensen die ik er tegenkom? Zo gezegd, zo gedaan. De eerste mensen die ik op mijn pad ontmoet zijn twee travestieten op het kruispunt van Queen Street and Karangahape Road. Hmmm, misschien heb ik een slechte dag uitgekozen om mijn Carpe-Diem-instelling uit te proberen. Maar neen Pieter, weg met die discriminerende vooroordelen, weg ermee! Ik loop op het duo af om ze een vraag te stellen, maar ik bedenk me opeens iets. Moet ik hen nu met ‘mijnheer’ of ‘mevrouw’ aanspreken? En is het niet vreemd om zomaar zonder reden twee travestieten op een kruispunt aan te spreken? Ik besluit om gewoon door te lopen, maar het blijft me wel bezighouden. Allerlei bedenkingen spoken door mijn hoofd. Is het niet raar dat sommige mensen ‘half-man’ en ‘half-vrouw’ zijn, dat het geslacht van sommige mensen voor discussie vatbaar is? Worden mensen niet verondersteld om ofwel het ene, ofwel het andere te zijn? Ai, dat had ik beter niet gedacht. Nu ben ik zeker zo’n conservatieveling die niet aan de vrije westerse wereld en zijn waarden wil toegeven. Ben ik echt een conservatieveling, iemand die niet in deze moderne wereld thuishoort? Een beklemmende gedachte, ik word er helemaal stil van.

Ik loop verder. Iets verderop speelt er zich een bijzonder tafereel af. Een jonge vrouw en een iets oudere man zitten midden op het voetpad tegen elkaar te schaken. Naast de vrouw ligt een papier waarop geschreven staat dat haar moeder op sterven ligt in een hospitaal in Antananarivo (Madagaskar) en dat ze op deze manier geld probeert in te zamelen voor haar vlucht naar Afrika. Een schaakspel tegen haar kost 3 dollar. Het is een hele uitdaging om haar te verslaan, want ze speelt razendsnel en bijzonder intelligent. Persoonlijk vind ik schaakspelen tegen de tijd niet zo leuk, zeker niet als de schaakklok op zes minuten staat ingesteld. Ik laat me dus niet verleiden tot een spelletje, maar ik kijk wel met interesse toe hoe ze andere voorbijgangers genadeloos verslaat. Wat een bizarre wereld toch: schaken op voetpad om je stervende moeder in Afrika te kunnen bezoeken?!

Ik wandel verder. Plots zie ik een man staan die een vreedzame betoging houdt tegen de Communistische Partij in China. Hij sleurt een bord met zich mee waarop een aantal teksten staan en een grote foto van een student die vier tanken tegenhoudt op het Tiananmen plein in Peking. Inderdaad, die wereldberoemde foto uit 1989. Ik loop naar hem toe en vraag wat die foto met het hedendaagse China te maken heeft. Hij vertelt me dat de situatie in het communistische China nooit veranderd is en dat er ook vandaag allerlei wanpraktijken plaatsvinden die niet in de wereldpers vermeld worden. Hij laat een aantal foto’s zijn van mensen zonder armen of benen, mensen die zich tegen het regime hebben verzet. Over een vrije wereld gesproken... In zijn thuisland zou men hem al lang hebben opgepakt indien hij met die foto’s over straat zou lopen. Zeer aangrijpend, maar ik begrijp niet goed waarom hij het steeds over het communistische China heeft. Mij leek China eerder een land waar rechtlijnige kapitalisten de plak zwaaien en waar waarden als ‘gelijkheid’ en ‘gedeelde welvaart’ niet prioriteir zijn. Maar ik kan verkeerd zijn, ik heb nog nooit de gelegenheid gehad om een kijkje te nemen achter de schermen van de Chinese politiek. Wat ik hier schrijf zijn dus bedenkingen, geen feiten. Na zijn uitleg geeft hij me nog een tijdschrift met negen kritische artikels over het communisme in China en probeert hij me warm te maken voor een soort van meditatie-oefeningen. Hij voegt eraan toe dat deze spirituele vorm van meditatie verboden is in China. Spiritualiteit als politiek statement en als uiting van verzet. Het doet me denken aan een bizar krantenartikel dat ik tijdens onze reis op het Zuidereiland had gelezen. Daarin stond dat een van de mysterieuze beelden op het Paaseiland aan de plaatselijke dorpschef had gevraagd om naar Parijs op pelgrimstocht te mogen gaan, om daar spirituele energie uit te stralen om zo de opgang van het westerse materialisme een halt toe te roepen. Wie dit allemaal ongeloofwaardig vindtm, moet de volgende link maar eens bekijken: http://www.independent.co.uk/news/world/australasia/easter-island-statue-to-make-a-pilgrimage-to-paris-1128215.html

Die avond kon geraakte ik maar niet in slapen. Schaken om een zieke moeder in Madagaskar te kunnen bezoeken, mensen zonder een duidelijk afgebakend geslacht die ik niet durf aanspreken, kapitalisten in een communistisch land, sprekende beelden op Paaseiland die spirituele energie in Frankrijk willen uitstralen, ...: het bleef door mijn hoofd spoken. Wat een bizarre wereld toch! Een pluk-de-dag-mentaliteit is best wel interessant, maar ook wel zwaar voor je hoofd...

Meest intense week uit mijn leven: vrijdag

Het meest bijzondere moment van de week was ongetwijfeld het huwelijksaanzoek van Kaat, maar het meest indrukwekkende moment vond vrijdagavond plaats. Wie had gedacht dat dat moment ons door het filharmonisch orkest van Auckland bezorgd zou worden. Elk jaar geeft dit orkest een gratis optreden in het Auckland Domain, in de krater van een hotspot-vulkaan (cfr. supra). Best wel een spectaculaire locatie voor een vleugje klassieke muziek. Als voorlaatste nummer kondigt de dirigent de 1812 ouverture van Tchaikovsky aan. Het begint braaf en romantisch, met het koor dat het beste van zichzelf geeft en de strijkers die de melodie vervolgens overnemen. Op de achtergrond laten een twintigtal soldaten in legeruniform zes kanonnen aanrukken, gevuld met buskruit maar zonder kogels. Wanneer het refrein weerklinkt, komt alles tot ontploffing. Felle groene laserkanonnen worden ontstoken, de kanonnen vuren het ene salvo na het andere af en het vuurwerk knalt er maar op los. De grond davert onder al het geweld. Binnen de korste tijd is de krater gevuld met een mysterieuze rook die naar buskruit stinkt en die allerlei kleuren aanneemt door de ontploffende vuurpeilen. We zijn niet meer naar een optreden van het filharmonisch orkest aan het luisteren, maar we staan midden op het slagveld van Napoleon! Plotseling word ik door een onbeschrijflijke angst overvallen. Het besef dat we in de krater van een vulkaan boven een gigantisch kokend magmareservoir staan, werkt verlammend. Het lijkt alsof de grond elk moment kan openscheuren en de lava tervoorschijn zal spuiten. En wat als de zwaveldampen zich vermengen met de buskruit? De grond davert, maar verder gebeurt er niets. Het vuurwerk bereikt een climax en dan is het gedaan. De instrumenten worden neergelegd, de stemmen zwijgen, de kanonnen vuren hun laatste salvo af en de dirigent keert zich naar het publiek om het daverende applaus te ontvangen. Ik applaudiseer niet mee, want ik sta stokstijf aan de grond genageld. Na een tijd valt alles gelukkig terug in zijn plooi. Op internet heb ik een filmpje van dit optreden gevonden. Jammer genoeg is het van slechte kwaliteit (vooral het geluid) en stond de filmer redelijk ver van het podium. Toch is het, denk ik, de moeite om te bekijken, vooral de laatste drie minuten (van 8:00 tot 10:45) wanneer het vuurwerk naar zijn climax toegaat en het publiek uit de bol gaat. Het filmpje noemt ‘Finale to 2009 Starlight Symphony: Tchaikovsky's 1812 Overture’ en is gemakkelijk terug te vinden als je deze titel op www.video.google.com intypt. Het andere filmpje dat dan tevoorschijn komt, ‘Auckland Starlight Symphony 2009 Finale’ is van betere kwaliteit, maar toont alleen de laatste 48 seconden van het optreden. Toch het bekijken waard. Ik krijg er nog altijd kippenvel van als ik naar die filmpjes kijk, hoewel het niets is in vergelijking met daar live vlak voor het podium te staan.

Als laatste nummer heeft het orkest het volkslied van Nieuw-Zeeland gespeeld. Het was echt bizar dat al die Aziaten rondom ons het uit volle borst meezongen. Auckland is half Aziatisch. Op de straten loopt het vol met Aziaten en in Queen Street heb je de ene suchibar na de andere, afgewisseld met Chinese restaurants en Zuid-Koreaanse take-aways. Als je op Auckland Airport landt en je neemt de bus naar Dowtown Auckland, kom je precies ergens in Japan terecht. Maar schijn bedriegt, die Aziaten voelen zich meer ‘Nieuw-Zeelands’ dan je op het eerste gezicht zou denken. Echt bijzonder om toe te zien hoe ze allemaal het nationale volkslied meezingen, allemaal. Over integratie gesproken. Ik wil het sportpaleis in Antwerpen en eens vol Antwerpenaars willen stoppen om te zien hoeveel er daarvan het Belgische volkslied meezingen. Ik heb het vermoeden dat het resultaat iets minder spectaculair zal zijn. Maar geen kritiek, ik geraak zelf ook niet verder dan de eerste drie woorden.

Meest intense week uit mijn leven: zaterdag

Zaterdag is er niets speciaals gebeurd. Ik neem deze dag er gewoon bij omdat een week met zes dagen zo raar klinkt, nietwaar? Ik heb deze dag vooral uitgerust om te bekomen van mijn intense week. Dat lijkt me wel verantwoord. Zelfs God had een dag rust nodig na de meest intense week uit Zijn leven.

Ziezo, dat was mijn meest intense week uit mijn leven. Uiteindelijk is het toch nog een lange tekst geworden. Er zal veel moeten gebeuren om deze week van de troon te stoten. Maar je weet nooit, we zien wel wat het leven nog voor mij in petto heeft.

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Auckland toch...

2009-03-10T03:10:00.001-07:00

Hoi iedereen,

Het is intussen al een half jaar geleden dat ik de skyline van Auckland voor het eerst zag. Mijn eerste indrukken van de stad waren eerder negatief: roekeloze bestuurders op de baan, verkeerslichten die niet leken te werken, drukken winkelstraten zonder ambiance, een totale afwezigheid van mooie historische gebouwen of gezellige pleintjes, en een klimaat waar geen mens aan uit kan.

De Sky Tower straalde nog wel wat karakter uit, maar in vergelijking met de Eifeltoren, de toren van Pisa of zelfs het Jezusstandbeeld in Rio stelt deze pilaar niet zoveel voor. Het is het hoogste gebouw op het zuidelijk halfrond, maar dat is geen grootse prestatie vermits alle wolkenkrabbers van enige betekenis op het noordelijk halfrond terug te vinden zijn. De Sky Tower ziet er eerder uit als een betonnen brugpijler met daarop de controletoren van een luchthaven met daar nog eens bovenop een televisiezendmast en een rood lampje dat heel voorspelbaar aan en uit flitst zonder in ritme te varieren. Kortom, mijn eerste indrukken waren niet geweldig.

Maar nu, zes maanden later, sta ik op het balkon van onze flat naar diezelfde Sky Tower te kijken en denk ik terug aan alle heerlijke momenten die ik hier beleefd heb. In mei vliegen we terug naar Belgie: het zal pijn doen om afscheid te nemen van deze stad met zijn betonnen pilaar en zijn drukke straten. Auckland is uniek en werkt verslavend. Ja, verslavend! De eerste sigaret smaakt ook vies, maar na een tijd kan je niet meer zonder. Nuja, niet dat ik daarover kan meepraten, maar toch. In deze stad heb ik de meest intense week van mijn leven beleefd, een week om nooit meer te vergeten (in het bovenstaande blogartikel meer daarover).

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

2009-03-09T00:05:00.000-07:00

Hoi iedereen,

Rangitoto en Motutapu: twee eilanden in de baai van Auckland die slechts op tien meter van elkaar liggen, maar totaal verschillend zijn. Rangitoto Island is volledig vulkanisch, dichtbegroeid met woud en dateert uit de late (Europese) Middeleeuwen. Motutapu Islands is veel ouder, staat vol met grazend vee en heeft een volledig ander type vegetatie. Als je over de tien meter lange brug van Rangitoto Island naar Motutapu Island wandelt, kom je van een wereld van "lavastenen en weelderige vegetatie" in een wereld van "gras, koeien en zand" terecht. Heel bizar. Beide eilanden, met hun overweldigende natuur, zijn vanuit Downtown Auckland met de ferry te bereiken (slechts een half uurtje). Een ideale manier dus om het drukke stadsleven te onvluchten en de benen eens te strekken. Vorige zondag zijn Kaat en ik er dus op uitgetrokken en zijn we van Rangitoto naar Motutapu gewandeld. Een heerlijke uitstap; het enige minpuntje was een vervelende hommel die me niet met rust wou laten (onder de foto's meer daarover). De onderstaande foto's zijn voornamelijk van Motutapu Island, vermits we al eens op Rangitoto Island waren geweest en het fotoverslag daarvan ergens in het archief terug te vinden is (oktober 2008).

Fotoverslag:

Rangitoto Island getrokken vanop Motutapu Island. Op de foto is duidelijk te zien hoe verschillend beide eilanden zijn en hoe ze slechts door enkele meters zeewater van elkaar gescheiden worden.

Motutapu Island

When we arrived yesterday morning at Rangitoto Island, there was this annoying bumblebee who kept circling around my head without having a break. I tried to run away, but I couldn’t get rid of her. She spoiled the beautiful scenery and, to make matters worse, she came closer and closer. Furious as I was, I slapped her in the face and she fell all the way down with her back towards the ground. One moment of violence that would change our lives forever. She was helpless, her legs pointing to the sky where she used to fly around in freedom. She was struggling to turn upside down, but without results. I felt sorrow for her and deeply regretted my act of violence. So, I reached her a leaf to cling onto and she managed to gain her freedom back. She seemed grateful to me and flew away with a mysterious smile on her face. Although, that’s what I thought she did, but all the way from Rangitoto to Motutapu she followed me without being noticed. After a long walk on the volcanic island and a gentle stroll on the other one, we (Kate and I) settled under a blooming Pohutukawa tree to have lunch. Suddenly, the bumblebee landed on one of my legs, stung me as hard as she could and flew away quickly to avoid another slap in the face. I was left with a sharp pain in my leg and a head full of questions. Why did she do that? What has made her gratefulness turn into hate? For a second I thought that it might have been two different bumblebees, but I realised soon that such a coincidence doesn’t exist. So, then why did this grateful bumblebee follow me and why did she end up attacking her hero? Nothing happens randomly, there must be a good reason for her strange behaviour. I couldn’t stop thinking about it, and at night she even haunted me in my dreams. But when I woke up this morning I suddenly realised that she must have felt the social pressure of the other wasps and bumblebees in the Pohutukawa tree. She had no other choice but stinging me to save her reputation. After all, bumblebees and human beings aren’t supposed to live happily together, are they? I have to blame the painful leg on myself, because the choice to have lunch under the Pohutukawa tree was all mine. An instructive experience! (Sorry voor de plotse taalbreuk, maar mijn flatgenoot had gezegd dat ik mijn bizarre ervaring moest neerschrijven nadat ik erover verteld had. Hij is Engelstalig en schrijver van beroep en ik denk dat hij om de een of andere reden geinteresseerd is in gefantaseerd insectengedrag voor het schrijven van kinderboeken.)

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Bay of Islands met Kiwiana Tours

2009-03-06T19:08:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Vorig weekend stond er een trip met Kiwiana Tours naar de Bay of Islands op het menu. Omdat ik nog nooit in die regio was geweest, moest ik dit keer geen toeristen rondleiden, maar gewoon wat meereizen om het gebied te leren kennen. Tot zover de theorie, nu de praktijk. Zondag was Dave buiten strijd omdat hij de dag ervoor zijn rug had bezeerd met het inladen van de bus. Dus, wie schoot er dan over om met de toeristen op stap te gaan...? Voila! Een stratenkaart in mijn linkerhand, een horde toeristen achter mijn rug, een brandende zon boven mijn hoofd, en... follow the guide. Alles is goed verlopen en we hebben alle bezienswaardigheden gevonden. Alleen had ik de snelheid van een groep toeristen een beetje overschat: toen we na onze wandeling terug in het haventje van Russel aankwamen konden we nog net de ferry zien wegvaren. Maar goed, uiteindelijk zijn we toch veilig teruggeraakt.

De Bay of Islands staat bekend om zijn prachtige kleuren. Het water is er appelblauwzeegroen, de stranden parelwit, de heuvels lichtgroen, de lucht staalblauw, enzovoort. Echter, toen wij er vrijdagavond aankwamen zag alles er grijs uit. Die nacht heeft het nonstop geregend en gewaaid, een heuse zondvloed. De volgende dag voerde de busrit langs kolkende, bruine rivieren en ondergelopen dorpjes. Onze eindbestemming was Cape Reinga en Ninety Mile Beach. Cape Reinga is een woeste kaap met een vuurtoren en enkele steile kliffen, helemaal in het uiterste noorden van Nieuw-Zeeland. Het is de plaats waar de Tasman Sea en de Pacific Ocean vijandig op elkaar inbeuken (een gevecht dat de Tasman Sea nooit kan winnen overigens). De regio "Ninety Mile Beach" is zo speciaal en zo anders dan de rest van Nieuw-Zeeland dat je je ergens in Noord-Afrika waant als je er rondrijdt. Wegen zijn er niet, alleen gigantisch hoge duinen, een eindeloos strand en rivierbeddingen met waadvogels. Je kan de streek bezoeken met een bus, die zich 150 kilometer lang door het duinlandschap kronkelt en de rivierbeddingen als wegen gebruikt.

Ondergelopen wegen na de hevige regenval (overigens geen zeldzaam fenomeen in Nieuw-Zeeland)

De regio "Ninety Mile Beach"

Reusachtige zandduinen

Een van de vele "wegen" in het gebied .

Op stap in de Bay of Islands

Een meeuw met een typische meeuwenblik (inzoomen op de ogen)

Een idyllisch strandje (als je er geraakt...)

Dolfijnen...

Groetjes, Pieter

Queen Mary 2 did not live up to expectations

2009-03-06T18:59:00.001-08:00

Hoi iedereen,

Enkele blogberichten geleden had ik jullie een prachtig fotoverslag beloofd van de Queen Mary 2, de moeder der cruiseschepen. Wegens veiligheidsredenen heeft men haar echter in de commerciele haven van Auckland aangemeerd, ver weg achter hekken, containers, kranen en andere obstakels verstopt. Heel jammer. De foto's zijn dus niet zo indrukwekkend als ik gehoopt had.

Groetjes, Pieter

Het grote nieuws :)

2009-02-22T19:26:00.001-08:00

Hoi Allemaal,

Het grote nieuws heeft al een aantal mensen bereikt, maar lang niet allemaal. Daarom willen we officieel op onze blog verkondigen dat ik en Pieter verloofd zijn en dat we willen trouwen als we terug in het thuisland zijn. We zijn allebei helemaal excited en gelukkig. :)

Veel liefs, Kaat

2009-02-18T04:31:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Na een lange periode zonder blogactiviteiten hebben we nog eens een aantal verse berichten gepubliceerd. Binnenkort volgt er nog een bericht over ons werk bij Kiwiana Tours (tijdens de weekdagen) en waarschijnlijk een fotoverslag van de Queen Mary 2. We willen ook nog een fotoverslag in elkaar steken met meer alledaagse beelden uit Auckland.

Groetjes, Pieter

Verslag trip met Kiwiana Tours als co-reisbegeleider

2009-02-18T01:13:00.000-08:00

(foto's met commentaar twee berichten verder)

Hoi iedereen,

Mijn eerste weekendtrip als co-reisbegeleider bij Kiwiana Tours zit erop. De bestemming was de vulkanenvlakte in Rotorua en de slachtoffers van dienst waren 14 Zuid-Koreanen, een Japanner, een Zwitser en dan nog iemand van Spanje en iemand van Brazilie: een bont allegaartje dus. Mijn taak varieerde van 'kaartlezen in de bus' tot een 'gidsbeurt op de vulkanenvlakte', 'inkopen doen voor de BBQ' en 'de betalingen regelen'. Als beloning mocht ik volledig gratis meereizen (inclusief alle activiteiten). Bovendien heeft mijn baas me ook in natura betaald met een bungee jump in Taupo. Hij zei dat een verkoper zoveel mogelijk vertrouwd moet zijn met het product dat hij verkoopt, dus heeft hij me maar ingeschreven voor zo'n sprong zodat ik dit product van Kiwiana Tours tot in mijn kleinste zenuwpezen zou kunnen ervaren. 47 meter de diepte in: het klinkt niet zo super hoog, maar als je daarboven op dat platform staat is het duizelingwekkend en sta je als een rietstengel te beven. Nog nooit in mijn leven heb ik zoiets angstaanjagend gedaan. Die sprong voorwaarts van dat platform druist regelrecht in tegen elke vorm van menselijk overlevingsinstinct. Op het moment dat je als een baksteen naar beneden stort giert de adrenaline door je aderen. Bijzonder intens. In Taupo spring je naar beneden in een halfopen kloof waardoor een (diepe) rivier stroomt. Ze raden je aan om met schoenen aan te springen omdat je na je strongen over een pad met scherpe stenen terug naar boven moet wandelen. Welnu, omdat ik mijn schoenen niet wilde natmaken heb ik ervoor gekozen om toch met blote voeten te springen. Merkwaardig genoeg heb ik na mijn sprong met blote voeten over al die scherpe stenen gewandeld zonder ook maar iets te voelen. Toen ik boven aankwam zag ik ineens dat er een dorenplant in mijn linkervoet zat (gelukkig niet zo erg) die ik mogelijk een heel eind heb meegesleurd. Met andere woorden, de adrenalinestoot tijdens zo'n sprong is zo intens dat je de eerste minuten erna bijna geen pijn voelt. Echt bizar wat voor een impact zo'n sprong op een mensenlichaam kan hebben. Misschien is het niet zo'n slecht idee om een bungee jump te doen vlak voordat je naar de tandarts moet. Het opent in elk geval perspectieven.

Rotorua (en omgeving) is echt een heel speciale plaats in Nieuw-Zeeland en misschien wel uniek in de wereld. Er zijn wel meerdere vulkanen op onze aardbol, maar het speciale aan Rotorua is dat men er een ganse stad op een vulkanische vlakte heeft gebouwd. In het centrale park kan je picknicken ten midden van de kokende modderpoelen. Als de wind verkeerd staat hangt er zelfs in de drukste winkelstraat van de stad een ondraaglijke rotte-eieren-stank. De graven op het kerkhof staan allemaal boven de grond omdat het er wegens de ondergrondse vulkanische activiteit onmogelijk is om een kist in de grond te begraven. Zelfs uit de rioolputjes op straat stijgen stinkende zwaveldampen op. Sommige voortuintjes lijken wel in brand te staan. Niet toevallig had het zwembad van ons hotel een temperatuur van 35 graden. Als ik in Rotorua rondloop heb ik altijd zo'n apart gevoel, alsof ik me op een andere planeet bevind.

Het voorbije weekend heb ik ontdekt dat een groep Zuid-Koreanen het leukste publiek is dat je je als gids kan voorstellen. Die mensen trekken oneindig veel foto's van alles dat je laat zien en reageren zodanig enthoesiast op alles wat je zegt dat je maar blijft en blijft vertellen (ook al wijk je dan van het onderwerp af). Heel leuk. Meestal is het trekken van foto's een goed referentiepunt om de interesse van een toerist te meten. Een toerist die veel foto's trekt vindt een uitstap over het algemeen interessanter dan iemand die zijn fototoestel nauwelijks bovenhaalt. Wel, in het geval van die Koreanen...

Het nadeel van zo'n trip met een reisorganisatie is wel dat je redelijk veel doet op heel korte tijd. Kaat en ik zouden een week doen over hetgeen ik op twee a drie dagen met Kiwiana Tours heb gedaan. Maar goed, al bij al heb ik toch genoten van mijn eerste Kiwiana-weekendtrip. Het blijft me trouwens ook opvallen hoe sociaal de Nieuw-Zeelanders zijn. Altijd staan ze klaar voor een babbel. Zaterdagavond zat zowat het ganse hotel in het warme zwembad en was iedereen tegen elkaar aan het babbelen. Rond twaalf uur 's nachts heerste er nog een gezellige drukte in de swimming pool terwijl er op een bord duidelijk stond aangegeven dat het zwembad maar tot tien uur 's avonds open was. Maar goed, waarom zou je je daar iets van aantrekken als de eigenaar van het hotel zelf in alle zaligheid ligt rond te dobberen in het paradijslijke water...

Groetjes vanuit Nieuw-Zeeland,

Pieter

Bizar weer, meisjes in shooluniform, Queen Mary 2

2009-02-18T00:38:00.001-08:00

Hoi iedereen,

Hier zijn we weer, na een lange periode van stilte. Europa wordt geteisterd door bittere vrieskou, in Noord-Australie is het pompen of verzuipen geblazen, in de rest van Australie zijn de termometers stukgesprongen van de extreme hitte en hebben een aantal bosbranden lelijk huisgehouden, en in Nieuw-Zeeland beleven we de vochtigste zomer die hier ooit is waargenomen. Het is hier de voorbije weken niet zo warm als in Australie geweest, hoewel de temperaturen ook hier vlotjes voorbij de 30 graden klommen. Momenteel is het alweer iets frisser, maar we hebben hier een tijd gekend dat de vogels niet over straat durfden lopen omdat ze bang waren om in de asfalt te blijven plakken. Zo snikheet dat iedereen van schaduwplek naar schaduwplek rende. Alsof je continu door een gigantische sauna loopt en je om de tien minuten afkoeling moet zoeken in een kledingswinkel met airco. Dat hete weer ging gepaard met een luchtvochtigheid die nog nooit eerder in Nieuw-Zeeland was gemeten, bijna 100 %. Slapeloze nachten, watervallen van zweet dat niet kan verdampen, ..., ondraaglijk. Vermits zelfs de minste inspanning met een flinke portie lichaamsvocht betaald moest worden, probeerde ik zo weinig mogelijk inspanning na mijn avonddouche te doen. Tanden poetsen, een fles met water vullen, ... alles doelbewust voor de douche, niet erna, gewoon maar om droog in bed te kunnen kruipen. Welnu, op een gegeven moment liep ik in de vroege namiddag over straat, en het viel me op dat heel wat leerlingen, vooral meisjes, (middelbare school) erbij liepen alsof het een frisse herfstdag was: hemd met lange mouwen, das, trui, enzovoort. Die leerlingen moeten hier in een uniform rondlopen dat uit een trui, een das en een hemd met lange mouwen bestaat ... bij temperaturen van 32 graden en meer en een luchtvochtigheid van bijna 100% ?! Bizar. Over scholen met een streng uniformregime gesproken, onwaarschijnlijk. Sommige straatbeelden kan ik gewoon niet goed begrijpen.
Intussen kijken we volop uit naar volgende maandag, want dan komt de moeder van de cruise schepen aanmeren in Auckland: de Queen Mary 2 (345 meter). In vergelijking met deze mastodont is de Titanic maar een vissersbootje van weinig betekenis. We hebben al wel meer grote cruise schepen gezien in Auckland, maar deze is natuurlijk de hoofdvogel, een unieke gelegenheid om de uitzoommogelijkheden van je fototoestel eens uit te testen. Foto's volgen later...

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Trip met Kiwiana Tours (verslag volgt later)

2009-02-15T20:47:00.000-08:00

Met een groep Zuid-Koreanen op stap.

Dave, mijn baas, achter de BBQ in het hotel.

Het resultaat van zijn BBQ-kookkunst.

Onze bus van Kiwiana Tours.

De Waiotapu vulkanische vlakte.

Het bruisende water van de Waikato River

Een Maori-dorp dat op een vulkanische vlakte is gebouwd. Ik weet niet waarom, maar meestal gebruik ik liever de Engelse naam van sommige dorpjes dan de Maori-versie.

Zwaveldampen alom...

Bovengrondse graven (vanwege de vulkanische activiteiten)

Een traditionele Maori-krijger die ver weg van de Westerse wereld en het toeristische circuit leeft en die me een mooie schelp toont die hij net had gevonden. Hij heeft zijn tong uit zijn mond hangen om meer vocht te kunnen verdampen, want in zo'n vulkanisch gebied kunnen de temperaturen zeer hoog oplopen. Hij was bovendien ook buiten adem omdat hij net de Haka had gedaan, de Maori-oorlogsdans.

Mt. manganui met een schitterend uitzicht op het Mt. Manganui schiereiland.

Terug in Auckland, waar Kaat me heeft verrast met een romantisch diner ;-) Wat een lieve schat, echt een uit de duizend!!!

De wereld draait vierkant, of niet? Een kwestie van gezichtspunt, of niet?

2009-02-11T21:19:00.002-08:00

Hoi iedereen,

Even een kort verhaal. Cleve Donegal, de man die elke ochtend om zeven uur zijn hond uitlaat in het Victoria Park, is een key account manager buitendienst bij een internetbedrijf met een sterk gevoel commerciele opportuniteiten. Op een gegeven moment komt hij een leuk meisje tegen in het park: Helen Eastwood. Hij ziet haar meteen zitten als gesprekspartner, want als assistente assortimentsmanager met het aansturen van presentatiemiddelen als specialisatie kan ze alles heel kleurig, fleurig en attractief verwoorden. Elke klank die ze uitslaakt spreekt letterlijk tot de verbeelding. Ze vormen een onverslaagbaar duo: de combinatie van Helen's aansturingskwaliteiten en Cleve's gevoel voor commerciele opportuniteiten resulteert al snel in de oprichting van EHG, een commercieel bedrijf dat een jaar na de ontmoeting in het Victoria Park is uitgegroeid tot de wereldwijde leider in oplossingen voor industriele proces industrie (sprong 1 in de tijd). Het bedrijf heeft een gezond beleid en maakt veel winst, alleen de dienst after-sales serviceactiviteiten draait vierkant. Helaas slagen Helen en Cleve er niet in om een geschikte service coordinator voor deze dienst te vinden; alle kandidaten die komen opdagen voor een sollicitatiegesprek blijken alleen maar op geld uit te zijn. Maar op een dag leert Helen via een blind-date-site John Marshall kennen, een ICT support helpdesk ingenieur met een indrukwekkende kennis van standaard software diagnostictools, wiens interventies vooral remote vanop de supportdesk worden gedaan. Door zijn geisoleerde, afstandelijke (remote) positie is hij op sociaal vlak nogal vervreemd van de wereld, maar die eigenschap blijkt uiteindelijk geen zwakte maar een sterkte te zijn, want door zijn sociale ongevoeligheid kan hij weerstaan aan de verleidingstechnieken van de geslepen verkoopsters van de concurrentie, hetgeen EHG's reputatie als oninneembaar fort alleen maar ten goede komt. De grootste aandeelhouder van EHG is Peter Brown, een geschiedenisleerkracht met een intellectuele voorkeur voor de Middeleeuwen. Vanuit financieel oogpunt is Brown allesbehalve geinteresseerd in EHG. De enige reden waarom hij al zijn spaargeld aan aandelen van het bedrijf heeft besteed was omdat hij de kans wilde hebben om als hoofdaandeelhouder de jaarlijkse bijeenkomst van aandeelhouders voor te zitten en de verzamelde massa toe te spreken. Waarom? Om zijn thesis te promoten natuurlijk. En om data te verzamelen voor zijn doctoraatsschrift. De thesis: "De toplaag van de hedendaagse actieve bevolking: natuurlijk geboren of in serres gekweekt?" Het doctoraatsschrift: "In hoeverre is het onderzoeksobject (indien een mens of een groep mensen) van een onderzoeker geinteresseerd in de onderzoeksresultaten van de onderzoeker?" De titels klinken misschien bizar en niet echt wetenschappelijk, maar ze staan wel op papier en smeken om gelezen te worden. Peter Brown is een goedhartig man die meer te weten wil komen over het ontstaan van de chaotische hedendaagse wereld, maar ironisch genoeg hebben zijn ideeen zich tegen hem gekeerd (sprong 2 in de tijd): de andere aandeelhouders hebben na het einde van Brown's speech uit beleefdheid geapplaudiseerd, maar een groot succes was het toch niet. Een klassieke geschiedenisleerkracht die met zijn gedachten in het verleden zit, hoort niet thuis in een moderne wereld. Zo'n man is als een versteende fossiel in een voorbijflitsend universum, een vreemde eend in de bijt die door iedereen met de middelvinger wordt nagewezen. Zijn thuis is de vitrinekast van een archeologisch museum, waar hij in alle glorie kan pronken tussen de andere prehistorische dieren die de zondvloed niet hebben overleefd. De moraal van dit verhaal lijkt me duidelijk genoeg, zodat ik er niet op terug hoef te komen. Laat ik wel duidelijk stellen dat Kaat en ik wel degelijk modernisten proberen te zijn: waaghalzen die zich in de chaos en de complexiteit van de hedendaagse wereld durven onderdompelen en met beide voeten op de grond proberen te staan. Door mijn ervaringen bij Kiwiana Tours ben ik mij daar des te meer van bewust geworden. Later meer daarover.

Groetjes vanuit (een zeer warm) Auckland,

Pieter

plannen in NZ (voorlopige definitieve versie)

2009-02-05T12:32:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Onze examenresultaten waren zeer goed (87 % totaalscore voor Kaat en 79% voor mij). Vijf maanden hard studeren hebben dan toch geloond :-). Kaat heeft met haar monsterscore nog maar eens bewezen dat ze een echte talenknobbel is. Zelf was ik ook zeer tevreden. Ook onze reis was een groot succes. Qua natuurschoon is Nieuw-Zeeland zo indrukwekkend en gevarieerd dat je er zeven weken lang kan rondreizen zonder dat het landschap in herhaling valt of het je begint te vervelen. Je valt er van de ene verbazing in de andere, dag na dag, bocht na bocht en kilometer na kilometer. Dichtbegroeide wouden, steppevlakten, hoge zandduinen, kokende modderpoelen, vulkanen, gletjsers, drijvende ijsschotsen, besneeuwde bergtoppen, brede valleien, indrukwekkende cliffen, angstaanjagende wolken, zonsondergangen in Rococo-stijl, kalme pinguins, nerveuze zeeleeuwen, overijverige zandvliegen, ongeasfalteerde bergweggetjes, exotische goudgele zandstranden, woeste rotskusten, gigantische golven, ..., zalig. Voor de mooie historische steden moet je echter niet naar Nieuw-Zeeland trekken, hoewel er hier en daar wel een kathedraal staat of een ander mooi gebouw. Op dat vlak is Italie (bijvoorbeeld) niet te verslaan!

Hoog tijd om een woordje uitleg te geven over ons verdere verblijf hier (algemeen overzicht onderaan).

Van 2 maart tot half mei heeft Kaat een internship (stage) bij Youth Law. Dit is een vereniging van advocaten in Auckland die jongeren met problemen begeleiden en (juridische) bijstand verlenen. Het gaat niet zozeer om jongeren die een crimineel feit hebben gepleegd, maar vooral om jongeren met familiale problemen, serieuze problemen op school, enzovoort. Kaat mag, mits toestemming van de jongere in kwestie, mee op stap met de advocaten naar de contactmomenten en de dossiers mee opvolgen en bespreken. Youth Law geeft bijstand aan jongeren die in een probleemsituatie zitten dat om een oplossing vraag, maar die geen advocaat door de overheid hebben toegewezen gekregen omdat de overheid alleen advocaten voorziet als het om een echt crimineel feit met minderjarigen gaat. Voor Kaat is dit een schitterende stage, omdat het midden in haar interessegebied ligt en ze later een job binnen de jeugdcriminologie wil gaan zoeken. Als je exact wil weten hoe Youth Law werkt en wat Kaat haar job daar precies is, kan je best een naar haar mailen. Kaat zal er ongetwijfeld meer over kunnen vertellen. Zelf ga ik van 20 april tot 15 mei de CELTA-cursus volgen. Dankzij de goede resultaten op de CAE-examens en een goede ingangstest hebben ze mij voor de cursus geselecteerd.

Vanaf volgende week maandag gaan we allebei aan de slag bij Kiwiana Tours, een reisorganisatie die ‘korte’ trips (vooral weekendtrips) in Nieuw-Zeeland organiseert. Kiwiana Tours is een klein familiebedrijfje met een gezellige sfeer dat in Auckland gevestigd is. We hebben iemand leren kennen die voor de organisatie werkt en wiens job deze week eindigt. Ze heeft voor ons een goed woordje gedaan en zo zijn we er - buiten het officiele circuit om - terechtgekomen. Na een goed interview zijn we tot een regeling gekomen die voor ons allebei wel interessant is. Kaat gaat er vanaf volgende maandag (09/02) tot 1 maart als betaalde werknemer aan de slag en van 2 maart tot 20 april neem ik haar job over. Tijdens die eerste maand dat zij er werkt help ik mee in de organisatie onder het statuut van stagiair. Als beloning mag ik (en Kaat) gratis mee op de trips die ze organiseren (waaronder interessante weekendtrips) en als ik het gidswerk tijdens die trips op mij wil nemen word ik er wel voor betaald. Dat gidswerk (in het Engels) zal dan vooral over de vulkanen en de geschiedenis van Nieuw-Zeeland gaan. Voor een historicus met een passie voor vulkanen die onder andere voor een cursus Engels naar Nieuw-Zeeland is gekomen, klinkt zoiets natuurlijk als muziek in de oren. Het is trouwens ook een interessante manier om op een aantal plaatsen te komen waar we nog niet geweest zijn. Als we niet meegaan op een trip, dan bestaat onze hoofdtaak erin om langs acht verschillende taalscholen (volwassenenonderwijs) in Auckland te gaan om de reizen te promoten, de geinteresseerde studenten in te schrijven, het geld te ontvangen, vragen te beantwoorden, enzovoort. De gegevens van de studenten die we tijdens ons scholenbezoek verzamelen moeten we daarna in de computer invoeren en dat is het zowat. Het is denk ik een aangename job, waarbij we op verschillende plaatsen komen en waarbij we voortdurend Engels moeten praten, waarvoor je geen extra opleiding nodig hebt (zodat je het voor een korte termijn kan doen) en het is een goede gelegenheid (voor mij vooral) om eens van de privee-sector te proeven. Begin maart, wanneer Kaat haar stage doet en ik dan haar betaalde job overneem, komt er een student uit Frankrijk die mijn taak dan zal overnemen in het kader van zijn stage. Het nadeel is dus dat ik tijdens de eerste maand niet betaald word, maar het gratis meereizen, het betaalde gidswerk en de jobzekerheid in maart en april maken het goed. Bovendien wordt het betaalde werk (Kaat in februari en ik daarna) beter betaald dan ‘druiven plukken’ of ‘borden wassen’, hoewel de lonen hier op zich wel lager liggen dan in Belgie. Het is een job waar we allebei veel aan zullen hebben en we kijken er in elk geval naar uit. Nuja, we zien wel hoe het allemaal loopt.

In Belgie wordt er veel geklaagd over de politiek en de lonen en vooral leerkrachten zijn ontevreden over de werkdruk en het bedrag dat op het einde van de maand op hun rekening verschijnt. De hedendaagse crisis heeft dat doemdenken alleen maar aangewakkerd. Wel, ik heb de indruk dat die crisis Nieuw-Zeeland nog harder treft dan Belgie. Sinds onze aankomst hier in september is de Nieuw-Zeelandse dollar als een zinkend schip de diepte ingegaan (tov de Euro). Het leven is hier naar ons aanvoelen even duur als in Belgie, maar de lonen liggen een stuk lager en de prijzen blijven maar stijgen. Tijdens het begin van onze reis moesten we 1.329 dollar betalen voor een liter benzine, zeven weken later moesten we daarvoor 1.629 dollar voor neertellen (in hetzelfde naftstation). Ok, toegegeven, de olie is hier - ondanks die prijsstijging - nog goedkoper dan in Europa, maar in een supermarkt geef je minstens evenveel uit. Nieuw-Zeeland heeft vooral last van zijn geisoleerde ligging aan de rand van de wereld. Het moet veel goederen invoeren en de hoge transportkosten beginnen dan door te wegen... Maar goed, ondanks alles heb ik het gevoel dat hier niet zo'n klaagcultuur heerst als in Belgie. De mensen zijn hier vriendelijk, ontspannen en proberen er gewoon het beste van te maken. Weet je, eigenlijk is het leven in Belgie veel beter dan de mensen denken. Zelfs als leerkracht kan je in Belgie een mooi leven leiden, ook al moet je non-stop een bende pubers trotseren, ook al verdien je maar een fractie van wat sommige ingenieur of computerspecialisten in de privee opstrijken, ook al word je (als mannelijke leerkracht) door het halve lerarenkorps met een verdachte blik bekeken als je een veertienjarig meisje een bemoedigende schouderklop geeft, ook al word je naar de directeur geroepen als je eens iets moeilijker huiswerk meegeeft en ook al kan je als leerkracht geschiedenis een klas in slaap wiegen met zo'n eindeloze preek als deze. Maar goed, time to release you!

Overzicht februari --> mei

* Kaat:
- 09 februari tot 1 maart: betaalde job bij Kiwiana Tours + hulp van mij
- 2 maart tot 15 mei: stage bij Youth Law

* Pieter:
- 09 februari tot 1 maart: onbetaalde job bij Kiwiana Tours + betaald gidswerk + gratis weekentrips (ook voor Kaat)
- 2 maart tot 19 april: betaalde job bij Kiwiana Tours + hulp van een student uit Frankrijk
- 20 april tot 15 mei: CELTA-cursus

Groetjes,

Pieter

(P.S. Nog even een schijnbaar foutje rechtzetten uit een van de vorige verslagen. Blijkbaar is de slimste mens ter wereld pas gisteren in Belgie bekend geworden. Om de een of andere reden is het nieuws vroeger tot in Nieuw-Zeeland doorgesijpeld, misschien door het tijdsverschil of de wenteling van de aarde. Soit.)

2009-01-31T19:30:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Een dag na aankomst in Auckland hebben we reeds een flat gevonden. We delen het met een ander koppel (twee mannen) en die zijn echt heel vriendelijk! Het is er ook heel netjes en we moeten 250 dollar (98.90 euro) betalen per week, alles inbegrepen (internet, wasmachine, waterverbruik, elektriciteit...). Een mooi prijsje dus voor twee. Het enige dat niet aanwezig was, was een bed. Dat hebben we dan meteen even geregeld door een tweedehands bed te kopen voor 200 dollar. We kunnen dat daarna ook weer terug verkopen, voor een kleiner prijsje uiteraard. Het slaapt in ieder geval zalig (vannacht hebben we het kunnen uittesten). De sfeer is hier ook meteen veel beter als bij Christina tijdens onze eerste drie maanden. Een van de twee mannen is een kapper, en hij wilt zelfs voor geen geld ons haar knippen als het nodig is :) Altijd handig. Morgen gaan we onze zoektocht naar een job in Auckland starten. Hopelijk komt ook hier snel iets uit de bus.
Hieronder vinden jullie foto's van onze mooie flat! Enjoy

Groetjes, Kaat

Onze kamer met uitzicht en grote schuifdeur!! :)

Het balkon

Het uitzicht vanaf het balkon

De badkamer

De living

De living en de keuken op de achtergrond

De keuken

Video: straatamusement in Christchurch

2009-01-30T21:58:00.000-08:00

Fotoverslag Christchurch --> Auckland

2009-01-29T15:48:00.000-08:00

Enkele sfeerbeelden van Christchurch

Religieuze symbolen in de kathedraal van Christchurch...

De Cathedral Cliffs tussen Christchurch en Picton

Highway 1, de koningin der autostraden in Nieuw-Zeeland, die van het uiterste noorden van het noordereiland dwars door Auckland en Wellington helemaal tot het uiterste zuiden van het zuidereiland gaat. Vaak is deze 'hoofdautostrade' niet meer dan een kronkelend bergweggetje waarlangs je de auto in het gras kan parkeren om in alle rust te picknicken...

Turkije? Marokko? Het binnenland van Spanje? Neen, gewoon Nieuw-Zeeland.

Mount Egmont

New Plymouth

Vergelijking: beide foto's zijn op dezelfde plaats genomen, op een ander tijdstip (een minuut verschil ongeveer) - zie de tekst voor meer uitleg...

Kawhia

Tussen Kawhia en Auckland

Christchurch --> Auckland

2009-01-29T12:46:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Momenteel is het bibberen en beven geblazen: mijn benen trillen van goesting om nog eens een voetbalmatchke te spelen, mijn vingers trillen van goesting om nog eens een viool vast te nemen, mijn buik trilt van goesting om nog eens een goede Belgische pannekoek met suiker te verteren en de rest van mijn lichaam trilt van de spanning omdat we vanavond de resultaten van onze CAE-examens krijgen.

We zijn veilig terug in Auckland aanbeland en er staat ons een moeilijke tijd te wachten waarin we het beste van onszelf zullen moeten geven. Maar da's voor later, want voor nu hebben we nog eens een hele lading foto's, filmpjes en een stevig reisverslag op het menu gezet. Binnenkort zullen we ook nog een verslag met meer alledaagse foto's van ons leven in Auckland op de blog plaatsen, want daar was vanuit het thuisfront (Ranst) vraag naar.

De voorbije dagen zijn we van Christchurch naar Auckland gereden. Een stevige rit, maar best te doen in vijf dagen. Hoewel we veel tijd in de auto (of de boot) hebben doorgebracht, hebben we onderweg zoveel mooie en bijzondere dingen gezien, dat deze rit al als een volwaardige reis op zich mag worden beschouwd.

Enkele hoogtepunten:

Christchurch: Vergeet alles wat ik over Dunedin en Queenstown heb geschreven, want alle lof komt Christchurch toe. De sfeer was er zo aangenaam dat we maar liefst twee dagen op het centrale plein van deze stad hebben doorgebracht. Straatacrobaten, portrettekenaars, muzikanten, een mooie kathedraal, ..., genoeg om het spook der verveling op een veilige afstand te houden. Tijdens ons bezoek aan de kathedraal viel ik van de ene verbazing in de andere. Het immense dakgewelf was volledig van hout, terwijl de muren en de pilaren in steen waren. Primitief? Neen, eerder mysterieus, sfeervol en harmonieus contrasterend. Buiten op het stadsplein vlogen de brandende fakkels en de vers geslepen zwaarden in het rond en was het uitkijken geblazen, maar de kathedraal zelf was een oase van rust en vrede. Op de muren waren allerlei eeuwenoude symbolen aangebracht (in mozaiek), zoals een zwart X-teken met gebroken beentjes. Al deze veelal oosterse symbolen hadden een belangrijke religieuze betekenis. Over vroomheid gesproken...

Christchurch --> Picton: Het gebied Tussen Christchruch en Picton deed me aan Turkije of Marokko denken: dorre bergen met hier en daar wat 'stoppelbaardstruiken' en enkele groene valleien (door irrigatie). Heel speciaal en totaal anders dan de rest van Nieuw-Zeeland.

Mt. Egmont (Taranaki): Aan de westkust van het noordereiland staat er ergens een eenzame vulkaan: Mount Egmont. Hoewel hij maar 2500 meter hoog is is dit een van de meest indrukwekkende bergen die we in Nieuw-Zeeland zijn tegengekomen. Deze vulkaan dwingt respect af, met zijn steile wzanden en zijn spitse besneeuwde top, midden in een vlakte waar voor de rest geen andere berg of heuvel van enige betekenis te bespeuren is. Voor mij was hij even indrukwekkend als een rotsblok op een biljarttafel voor een mier en hij deed me een beetje denken aan de Ararat in Turkije, die meer dan 5000 meter hoog is. Hmm. de Ararat en Mount Egmont, een interessante vergelijking; alleen zijn we deze keer niet hals over kop moeten wegvluchten en hebben we in alle rust van het vulkanische landschap kunnen genieten...

Kawhia: Eergisterenavond zijn we naar een warmwaterbron op een pekzwart vulkanisch strand in de buurt van Kawhia getrokken, een klein dorpje aan de westkust van het noordereiland. Het principe is eenvoudig: je gaat met laag tij naar het strand, je graaft er een kuil die je vol met zeewater laat lopen en je springt in bad! Zalig, de stinkende zwaveldampen moet je er dan wel bijnemen. Wanneer het water te warm begint te worden, zoek je wat verfrissing in de zee, waarna je terug wat kan pruttelen in je badje. Om de een of andere reden stonk ik de volgende dag nog altijd naar zwavel, hoewel ik na mijn bad op het strand een half uur onder een douche had gestaan en me goed met zeep had gewassen. Nuja, die douche was ook niet meer dan een felgele waterval van 40 graden die verdacht veel naar rotte eieren rook en de zeep was een klomp modderachtige solfer die we aan de oever van een poel hadden gevonden. Die nacht hebben we in elk geval goed geslapen en de volgende ochtend zijn we vol enthousiasme verdergetrokken. Ahja, sorry, dat van die waterval was maar een grapje, we hebben gewoon een douche op de camping genomen.

Golven: Gisteren zijn we naar een strand geweest met de langst brekende golven ter wereld (volgens Lonely Planet en afhankelijk van het weer), een echt paradijs voor surfers. De meeste surfers probeerden de golven al peddelend vanaf een zandstrand te bereiken, maar enkele waaghalzen namen een kortere weg door via de rotsenkust te water te gaan. Zeer gevaarlijk, want de golven beukten zeer woest in op de rotsen. Het was voor de surfers vooral een kwestie van timing om tussen twee golven door op de rotsen te klauteren, de zee in te springen en snel weg te peddelen. In het fotoverslag hebben we twee foto's toegevoegd die op exact dezelfde plaats maar op een verschillend moment zijn getrokken. Het is een stuk rotskust waar op de ene foto een surfer over de rotsen loopt, terwijl op de andere foto een golf over deze rotsen spoelt. Als je dan de lengte van die surfer (een volwassen man) met de groottte van die bruisende golf vergelijkt, dan besef je wel dat het voor die surfers echt wel van levensbelang was om geen timingsfout te maken. Niet voor beginners!

Een succes! Zeven weken rondreizen in zo'n fascinerend gebied: onvergetelijk! We hebben meer dan 7000 kilometer gereden in een land waar ze links rijden maar toch de voorrang-van-rechts-regel volgen; over ongeasfalteerde bergweggetjes en drukke kruispunten met verkeerslichten die zowel voor het afslaand dwarsverkeer als het afslaand hoofdverkeer op hetzelfde moment groen geven; doorheen een landschap waarbij je als bestuurder meer zin hebt om met een panoramische blik rond te kijken dan op de weg te letten; rondrijdend in de felle regen of in de stofwolk van de vrachtwagen voor ons; ..., en dat alles zonder ook maar een ongelukje voor te hebben (op een platte batterij na). We zijn trots op onszelf, al hebben we twee keer tot alle goden van het klassieke Griekenland en Rome moeten bidden om op tijd een naftstation tegen te komen, want in Nieuw-Zeeland kan je uren rondrijden zonder een dorp van enige betekenis tegen te komen, laat staan een Shell. Mensen die bijvoorbeeld Milford Sound bezoeken moeten rekenen op zo'n 240 kilometer zonder naft... Gelukkig zijn de goden ons beide keren gunstig gezind geweest; wat een zalig gevoel om die olie in je auto te zien vloeien nadat je die pijl op het dashboard steeds dieper en dieper in de rode zone hebt zien wegzakken... Zalig! We hebben de reis bewust zo goedkoop mogelijk proberen te houden, door in een tent te slapen en zelf te koken. Met het geld dat we daarmee hebben uitgespaard, kunnen we binnenkort een stuk van het tweede deel van ons project in Nieuw-Zeeland financieren. De komende dagen zullen we nog vreselijk veel dingen moeten organiseren voor ons verdere verblijf hier, maar van zodra we onze CAE-resultaten hebben (vanavond) zal ik daar wel meer over vertellen.

Slot: Tot slot wil ik beide families en alle vrienden bedanken om de weblog zo actief mee te volgen en voor alle reacties (via mail of via het reactieforum op de blog). Een van de redenen waarom we zoveel reisverslagen en foto's gepubliceerd hebben, is omdat we het gevoel hadden dat veel mensen onze avonturen in Nieuw-Zeeland ook effectief opvolg(d)en, vaak uit onverwachte hoek (bv. mensen die ik al (te) lang niet meer heb gezien). Dat werkt heel stimulerend. Ik heb nog niet alle mails beantwoord en iedereen bedankt voor de bemoedigende woorden en ik heb hier nog een hele lijst met vragen van jullie liggen, maar goed, we houden jullie in elk geval op de hoogte van de loop der zaken hier.

Groetjes, Pieter en Kaat

Verslag Dunedin --> Mt. Cook National Park

2009-01-22T17:50:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Het lijkt net of we de voorbije dagen op Antarctica hebben doorgebracht: pinguins, besneeuwde bergtoppen, dikke ijslagen en drijvende ijsschotsen. Maar laat ik niet teveel op de feiten vooruitlopen. Eerst wil ik nog een fout uit mijn vorige verslag rechtzetten: Sandfly Beach heeft eigenlijk niets met zandvliegen te maken. Op een informatiebord ter plekke stond dat dit strand ook wel "beach of the flying sand" wordt genoemd (de langere versie van de naam). Door de permanente strakke zuiderwind die op dit strand inbeukt vliegt er veel zand in het rond, hetgeen iets meer landinwaarts een indrukwekkend duinenlandschap oplevert. In elk geval, insecten kom je er niet tegen, want die worden zonder pardon weggeblazen. Je ziet er aleen enkele toeristen, die de striemende zandstorm trotseren om een zeeleeuwenkolonie iets verderop te gaan observeren. Het ironische van het ganse verhaal is dat Sandfly Beach een van die zeldzame plaatsen op het Zuidereiland is waar je de absolute garantie hebt dat er geen zandvliegen zullen zitten!

Tijdens onze laatste avond in Dunedin zijn we naar een strand op een nabijgelegen schiereiland getrokken om er "blue penguins" te observeren. Deze kleine pinguins zitten overdag in de zee en komen na zonsondergang aan land (zo'n 140-tal) om hun kroost eten te geven. Die avond dat wij aan het strand op de uitkijk lagen, waren ze echter nogal aan de late kant; het was al pikdonker toen we de eerste pinguin 'te zien' kregen. Met andere woorden, we hebben 139 schimmen zien passeren: hoogstwaarschijnlijk pinguins, maar het kunnen voor hetzelfde geld ook meeuwen of krabben zijn geweest. Gelukkig was er eentje bij die op een halve meter van ons kwan voorbijwaggelen en die hebben we wel duidelijk kunnen zien :-)

De volgende dag zijn we na een lange autorit in het Mt. Cook National Park terechtgekomen. Ik wil mijn verslag hierover kort houden, want ik denk dat de foto's in dit geval meer tot de verbeelding zullen spreken dan woorden! Laat ik eerst twee dorpjes voorstellen en wat bijzonder cijfermateriaal geven: Mount Cook Village en Fox Glacier Village. Beide dorpen zijn toeristisch, in het Mt. Cook massief gelegen en een ideaal vertrekpunt voor bergwandelingen. Mount Cook Village ligt iets ten zuiden van Mount Cook en Fox Glacier Village iets ten noordwesten van deze indrukwekkende berg (3754m). Welnu, beide dorpen liggen in vogelvlucht slechts 30 km van elkaar, maar over de weg is het meer dan 440 km om van het ene dorp naar het andere te rijden, ook al beschik je over een terreinwagen die elk wegtype aankan! Met andere woorden, de korste afstand over de weg tussen beide dorpen is vijftien keer de afstand in vogelvlucht. Dit even om aan te tonen hoe de Nieuw-Zeelandse alpen een bijna onoverbrugbare barriere vormen tussen de oostkant en de westkant van het Zuidereiland. Wij hebben er twee weken over gedaan om van Fox Glacier Village naar Mt. Cook Village te rijden, weliswaar via enkele omwegen... :-)

In Mt. Cook National Park hebben we allebei een dag gedaan waar we zelf zin in hadden: Kaat is op de camping gebleven en ik heb wat in de bergen rondgewandeld. Prachtig! Nieuw-Zeeland zal me altijd bijblijven als het land met de indrukwekkende zonsondergangen (en zonsopgangen voor de vroege vogels). Vanop onze camping in het bergmassief werden we daarbovenop ook nog eens op indrukwekkende wolkenformaties getrakteerd. Naast mij stonden twee Nederlanders naar het schouwspel te kijken. De ene vroeg zich luidop af of we ons nu aan een tornado konden verwachten, terwijl de andere zei dat hij er een maand Nieuw-Zeelandse regen voor over zou hebben om dit te kunnen aanschouwen. Mt. Cook verdween in het niets in vergelijking met de mysterieuze wolk die boven het massief tot ontwikkeling kwam. Breathtaking! Ingrid zal zeker jaloers zijn als ze de foto's ziet, nietwaar? :-) ;-) :-)

De weg van Mt. Cook Village naar Christchurch was bijzonder saai en eentonig. Dat was een enorme meevaller, want zo konden we eens goed doorrijden zonder elke vijf minuten te moeten stoppen om van het landschap te genieten. Eigenlijk zouden er meer gebieden in Nieuw-Zeeland zo saai moeten zijn.

Groetjes vanuit Christchurch, waar het momenteel bakken en braden is (zo'n 30 graden),

Pieter

Tunnel Beach tot en met Mount Cook National Park

2009-01-21T20:25:00.000-08:00

Tunnel Beach, vlakbij Dunedin

Sandfly beach

Moeraki Boulders

Mount Cook National Park

Zichtjes vanop onze camping (Deze foto's verdienen het om op volledig scherm te worden gezien)

2009-01-19T12:21:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Na de Kepler Track hebben we de Catlins bezocht: het kustgebied tussen Invercargill en Dunedin in het uiterste zuiden van het Zuidereiland. We hebben al veel indrukwekkende bergketens, adembenemende fjorden, woeste rotskusten, steile klippen en mysterieuze wouden bezocht, maar toch heb ik het meest genoten van de sfeervolle Catlins met z’n zachtglooiende heuvels. Alles is er zo lieflijk en vredevol, dat zelfs de stoerste macho zich er soft voelt worden. Het is een gebied waar de tijd lijkt stilt te staan, waar schapen en koeien vredig door elkaar grazen, waar gloeiwormen een overhangende rots s’ nachts omtoveren tot een mysterieuze sterrenhemel waarin je geen sterrenbeeld meer kan terugvinden, waar het riet zich laat meewiegen in een zacht briesje, waar groene heuvels en stranden met waadvogels het landschap bepalen en waar asfaltwegen en zandpaadjes zachtjes in elkaar overvloeien. De reigers zitten niet in het riet verscholen, maar lopen zorgenloos rond, want er dreigt toch nergens gevaar. De watervallen zijn er niet spectaculair, maar wel heel mooi en rustgevend. Op een gegeven moment waren we naar gefossiliseerde boomstammen van 160 miljoen jaar oud aan het kijken toen er plots een pinguin uit het water opdook en al waggelend op zoek ging naar een zoning plekje om z’n donzige vacht te laten drogen. Zelfs de vechtende zeeleeuwen zien er schattig uit, zolang je maar niet te dichtbij komt, want dan word je neergemaaid en ‘opgepeuzeld’ door een beest van een halve ton (in het slechtste geval, als het een volwassen mannetje is). Zo'n vaart zal het wel niet lopen, zou je denken... Wel, iemand vertelde ons dat die beesten op het strand sneller kunnen lopen dan een mens. Ik heb er toch moeite mee om dat te geloven, want ze zien er heel log en onhandig uit. Maar goed, we hebben het niet uitgeprobeerd en zijn op een veilige afstand gebleven. Het is in elk geval leuk om op een ongerept strand dieren tegen te komen die ik tot nogtoe alleen in de dierentuin heb gezien. En daarvoor hoef je geen geld te betalen of met een natuurgids op stap te gaan; je gaat gewoon naar een van de vele stranden en je ziet wel welke dieren je tegenkomt. Meestal weten de plaatselijke bewoners wel op welk uur je het best naar een bepaald strand kan gaan om pinguins, zeehonden of zeeleeuwen te zien. Soms moet je wel geduld uitoefenen of een eind wandelen of geluk hebben met het getij, maar tot hiertoe is elke zoektocht naar dieren al een succes geweest. Alleen de kiwivogel hebben we nog niet gezien, maar die is heel schuw en moeilijk te spotten. Eigenlijk kan je twee weken in de Catlins doorbrengen, maar wij zijn er maar twee dagen gebleven om vervolgens door te rijden naar Dunedin.

Deze stad is de negentiende eeuw door kolonisten uit Schotland gesticht. Het regent er veel, het is er relatief koud door de frisse zeebries uit het zuiden en in de buurt van de stad is er een strand met een wel heel aanlokkelijke naam: Sandfly Beach. Dus, slecht weer en kleine steekvliegen: misschien is dat de reden waarom die Schotten dit zo'n leuke plek vonden om een stad te stichten! Het gaf hen een hartverwarmend thuisgevoel. In Dunedin staan de oudste en mooiste gebouwen van het land. Nuja, bij dat 'oud' moet je je niet teveel voorstellen, want voor een Nieuw-Zeelander is een kerk uit de negentiende eeuw zoiets als een fossiel uit het jura-tijdperk (stokoud dus). Maar het is wel een mooie stad. Met doedelzakmuziek op de achtergrond hebben we ons tussen de tulpen op een grasperkje neergevleid om naar het prachtige Railway Station te kijken, een constructie van een Vlaamse architect. Waar je ook komt, het blijken altijd de Vlamingen te zijn die de beschaving hebben gebracht, zonder chauvinistisch te zijn :-) ! (Als historicus ken ik de kunst om objectief te blijven). Intussen is het heuglijke universele nieuws dat de slimste mens ter wereld van 2009 een Vlaming is ook tot Nieuw-Zeeland doorgedrongen. Alweer een Vlaming, voor de zoveelste keer op rij... De Nieuw-Zeelanders vinden dat zo fascinerend dat ze ons continu vragen of Aristoteles en Einstein ook Vlamingen waren. Eerlijkheidshalve antwoord ik dan dat beide geleerden ongetwijfeld Vlaamsche roots hadden, maar niet als dusdanig erkend werden. Dat laatste opent in elk geval perspectieven voor de rest van de wereld. Zelf ervaren we wel dat ons verblijf in het buitenland onze geest verruimt, zodat we met een iets genuanceerdere blik naar onze thuisstreek kunnen kijken :-) Maar goed, genoeg over Vlaanderen, we zitten tenslotte in Nieuw-Zeeland, in Dunedin. Gisteren hebben we de kathedraal van Dunedin bezocht. Heel mooi, alleen de toren ontbreekt. Een plaatselijke gids vertelde me dat dit met geldgebrek te maken had. Ook veel Europese kathedralen zijn niet helemaal afgeraakt omdat de reeele bouwkosten hoger bleken dan aanvankelijk geraamd. De situatie in Dunedin is wel bijzonder schrijnend omdat men juist de toren heeft moeten laten vallen (figuurlijk dan), het pronkstuk van elke kathedraal! Het is nog erger als je naar de puur religieuze betekenis van de (neo)gotische bouwkunst kijkt: men wilde die kerken zo hoog mogelijk maken om dichter bij God te kunnen komen. Gelukkig heeft dat in deze tijd niet zoveel te betekenen en gelukkig heeft de First Church in Dunedin wel een mooie toren. In feite vormt zo'n kathedraal een raakvlak tussen economie en religie, een zone waar God en geld elkaar voor de voeten lopen. Het is vreemd om een mooi kruisribgewelf te zien dat nauwelijks gewicht van enige betekenis moet dragen. (Hopelijk klopt mijn uitleg helemaal, anders moeten de architecten maar reageren...).

Veel groetjes uit Nieuw-Zeeland,

Pieter

Een video (als het lukt)

2009-01-18T15:40:00.000-08:00

Een bedenking

2009-01-17T18:36:00.001-08:00

Hoi iedereen,

Even een woordje uitleg over de foto met de dode possum die we enkele verslagen terug op de blog hebben geplaatst...

In Nieuw-Zeeland zijn er veel vogels die niet kunnen vliegen (zoals de kiwi) omdat ze vroeger geen natuurlijke vijanden hadden en ze dus niet hoefden weg te vliegen. Vleugels waren met andere woorden overbodig. De ontdekkingsreizigers en kolonisten hebben echter allerlei vijandige dieren met zich meegebracht, zoals ratten, possums, katten, enzovoort. Sommige dieren werden bewust ingevoerd, andere zijn stiekem meegereisd als verstekelingen. Hoe dan ook, de kiwi's zijn nu een vogel voor de kat als ze door een roofdier worden achternagezeten. De overheid vreest dat de natuur veel tijd nodig zal hebben om zich aan de nieuwe situatie aan te passen; de kiwi's kunnen nu eenmaal geen miljoen jaar op hun vleugels wachten! Daarom heeft het Departement van Natuurbehoud (DOC) besloten om in te grijpen en de jacht op possums, ratten en ander ongedierte te openen. In de natuurparken worden overal rattenvallen opgesteld en in sommige centra van het DOC worden zelfs possumhuiden voor een zacht prijsje verkocht. Veel Nieuw-Zeelanders werken aan dit project mee door possums proberen aan te rijden als die ' s nachts de weg oversteken. Als possums door de koplampen van een auto verblind worden, blijven ze (soms) stokstijf staan en dan is het alleen nog maar een kwestie van goed te mikken. Sommige wegen in Nieuw-Zeeland liggen echt bezaaid met dode possums. Wat ik zo fascinerend aan dit hele verhaal vind, is dat de overheid duidelijk partij voor de kiwivogel heeft gekozen en zijn natuurlijke vijanden de oorlog heeft verklaard. Waarom eigenlijk? Waarom mag de fauna en flora van een land niet evolueren? Waarom mag de possum niet op zijn prooi jagen? Waarom worden uitheemse bomen uit een bos weggekapt? Waarom is de Amerikaanse eik niet welkom in de Vlaamse bossen (puur fictief voorbeeld)? Een van Pieters in mij is naar Nieuw-Zeeland getrokken om aan zulke vraagtekens te ontsnappen, maar ook hier word ik telkens met dezelfde problematiek gecontronteerd. Het gediscussieer rond de Maori-landclaims kan tot de bovenstaande vraagtekens herleid worden, al is de keuze tussen 'possums' en 'kiwivogels' voor de overheid een iets eenvoudigere zaak dan de keuze tussen de 'Maori-landclaims' en de 'eisen van de andere bevokingsgroepen in Nieuw-Zeeland'. Maar de kern van de zaak blijft hetzelfde: in hoeverre houdt men rekening met de geschiedenis van het land en in hoeverre laat men de dingen op een natuurlijke (hedendaagse) manier evolueren zonder al te veel in te grijpen.

De thematiek is universeel; waar ontstaan waarden en hoe worden keuzes gemaakt? De eerste impressionistische schilderijen werden door het grote publiek en door de toenmalige academici als schandalig en waardenloos bestempeld. Nu zijn deze werken miljoenen waard en prijken ze in goed beveiligde musea. Een touw met drie knopen erin is een kunstwerk als het in een museum ligt, maar wordt door de vuilkar opgehaald als het op de stoep ligt. Als ik in een museum met hedendaagse kunst een brandblusapparaat zie hangen, vraag ik me altijd af het nu een waardenvol kunstwerk is, of gewoon iets dat er hangt om eventuele branden te blussen. Voor de ene is Fidel Castro een held die van Cuba een goed functionerend land heeft gemaakt; gratis onderwijs voor iedereen en een indrukwekkend aantal dokters per duizend inwoners. Voor de andere daarentegen is hij een gewetenloze dictator, die elke vorm van democratie in Cuba onmogelijk heeft gemaakt. Sommigen bekijken de mens alleen als een biologisch wezen met dierlijke behoeften en zeggen dat de mens van nature niet gemaakt is om een monogaam bestaan te leiden (of 'lijden'). Anderen zeggen dat de mens zich juist van de dieren onderscheidt door zijn culturele waarden en beschouwen de mens in de eerste plaats dan ook als een cultuurwezen. Nog anderen gaan op zoek naar de gulden middenweg. Als de rijkste man ter wereld 1 procent van zijn fortuin aan de Derde Wereld zou schenken, zouden sommigen hem daarvoor prijzen en anderen hem een gierigaard vinden omdat hij 99 procent voor zichzelf houdt... Als je als Belg soep uitdeelt aan straatkinderen in Rio de Janeiro, zijn er mensen die je steunen en zijn er anderen die vinden dat je eerst maar de daklozen in Brussel moet helpen alvorens met je nobele ziel naar een exotisch land te trekken. En hoe zit het dan met de dierenarts? Iemand die de kennis en de handigheid heeft om vissen, katten, koeien en apen te opereren, kan zeker mensenlevens in Afrika redden. Zijn dierenartsen dan schurken die het leven van een tortelduif hoger inschatten dan een mensenleven? Of niet (mijn mening)? Sommigen vinden het schandalig dat de VSA twee atoombommen op Japanse steden heeft geworpen, want zo zijn er duizenden onschuldige burgers op een gruwelijke manier omgekomen. Anderen vinden daarentegen dat Amerika goed heeft gehandeld om Japan op die manier snel op de knieen te dwingen, want zo kon een invasie van het land met grondtroepen vermeden worden (die meer mensenlevens geeist zou hebben): 'het doel heiligt de middelen'. Er zijn mensen die vinden dat het doden van een soldaat een gerechtvaardige oorlogsdaad is, terwijl het doden van een burger een oorlogsmisdaad is. Maar wat als je als burger wordt verplicht om in het leger te dienen? Wat is de betekenis van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens als voor sommige mensen (of culturen) een document met een handtekening niets meer is dan een stuk papier met wat inkt erop? De VN en de UVRM zijn 'westerse' creaties, ook al zijn alle landen ter wereld lid en hebben alle leiders hun handtekening geplaatst. Culturen komen en culturen gaan, sommigen overheersen en anderen ondergaan... Waarden worden overgedragen, bestreden en nagestreefd. Regels worden op papier gezet, overtreden, aangepast, opgeheven, enzovoort. Iemand kan voor de ene persoon een held zijn en voor de andere een terrorist.

Einstein heeft ooit gezegd dat hij alleen Gods gedachten wil kennen, de rest is irrelevant... Ik kan verkeerd zijn, maar volgens mij wou hij met dat citaat niet aantonen dat hij diepgelovig was. Hij besefte gewoon dat menselijke waarden en ideologieen (en natuurwetten?) relatief zijn, over relativiteit gesproken! Erasmus had ongetwijfeld soortgelijke gedachten, waardoor hij voor mij de Einstein van de Letteren is. Hij heeft in zijn Lof der Zotheid, tussen de regels door, eens een oproep gedaan om zo objectief mogelijk naar de wereld te kijken vanuit een punt op de maan. Ik heb het vanuit Nieuw-Zeeland geprobeerd, en ik ben er even zot van geworden als de Moria zelf. Hoe kan men in de chaos die de hedendaagse wereld rijk is nu eigen standpunten innemen, die niet door de 'opvoeding' of 'omgeving' ingelepeld zijn. Waar worden onafhankelijke standpunten en uitspraken over goed en slecht geboren? Sommigen noemen dit het probleem van het postmodernisme, een 'westerse' ziekte die veel slachtoffers eist. Ik neem dat woord niet graag in de mond; termen en definities worden maar al te vaak geherdefinieerd en anders of foutief begrepen.

Maar goed, alles smeekt om een oplossing. In een van de bananenrepublieken in het verre zuidwesten wordt de reguliere koning neergeschoten en neemt het leger de macht over. De bevolking staat achter de militaire junta omdat ze hoopt dat er nu eindelijk beterschap zal komen. Wat doe je dan als internationale gemeenschap, vanuit de achtergrondkennis dat dictaturen als paddestoelen uit de grond rijzen op plaatsen waar de economie zeer ongunstig is en de bevolking moet knokken om te overleven? Aanvaard je het nieuwe bestuur, nodig je de nieuwe leider(s) uit op een vergadering van de VN en probeer je op die manier een zekere vorm van controle uit te oefenen op de situatie? Stuur je er Amerikaanse paratroepen op af en probeer je de westersgezinde broer van de vermoorde koning aan de macht te helpen? Of maak je er een door de VN beheerd gebied van waarin blauwhelmen als kanonnenvlees paraderen? De wereld smeekt om oplossingen. Als de Nieuw-Zeelandse overheid zich eeuwenlang zou terugtrekken om over het possum-probleem na te denken, dan zijn de kiwi's ten dode opgeschreven. Grijpt de overheid in, dan staan de possums er slecht voor. Er moet nu eenmaal gehandeld worden, keuzes moeten gemaakt worden, een oordeel over goed en slecht moet geveld worden, standpunten moeten ingenomen worden, maar zoals Einstein en Erasmus ons probeerden duidelijk te maken is elk menselijk handelen en denken relatief, dus zit de wereld met een serieus probleem. Dit probleem is zo oud als de straat en heeft zelfs een aantal Griekse wijsgeren beziggehouden ("wat is het beste politieke systeem?", ...), maar de impact ervan zal in de 21ste eeuw des te harder gevoeld worden, denk ik. Wat is in deze eeuw de betekenis van Sarkozy's oproep om de crisis in de Gazastrook op diplomatische wijze op te lossen? Veelbetekenend, weinigbetekenend, ...? Ik hoop maar dat onze politieke systemen en onze waarden niet uitgeput zijn na eeuwenlang uitproberen, want we staan voor een aantal serieuze uitdagingen, vooral op klimatologisch en economisch vlak. Misschien vinden we nog iets nieuws, iets anders dan liberalisme, communisme, religie, enzovoort als leiddraad voor onze samenleving, of misschien is er iemand die objectief kan zeggen welk van die reeds uitgeteste systemen nu het beste is. Fingers crossed. In feite zouden we de ganse wereld even op 'pauze' moeten kunnen zetten en een tijdje in conclaaf gaan om alles te overdenken, maar het risico zou dan zijn dat er dan nooit meer op 'play' gedrukt zal worden. Men zou voor minder liever een hersenloos stofdeeltje op Mars zijn dan een mens op Aarde. Maar goed, tot zover mijn verslag over de kiwi's en de possums in Nieuw-Zeeland. Sorry dat ik een beetje van het onderwerp ben afgeweken. Volgende keer iets anders.

Groetjes, Pieter

De Catlins en Dunedin (tekst volgt later)

2009-01-17T17:47:00.000-08:00

The Catlins

Een strand ergens in de Catlins (Regio tussen Invercargill en Dunedin)

Nog enkele andere foto's van de Catlins

Dunedin deel 1

Foto's van de Kepler Track (tekst hieronder)

2009-01-14T19:27:00.000-08:00

De taboule :)

Dag 1 van de Kepler track

Dag 2 van de Kepler Track

Dag 3 van de Kepler Track

Dag 4 van de Kepler Track

Even hiervoor stond een bord dat er vogels vlabij het pad hun nest hadden. Ze konden laag overvliegen en als bescherming moesten we ofwel een hoed dragen ofwel een stok boven ons hoofd houden. Ik heb in ieder geval geen vogelkak op mijn hoofd gekregen. Kweet niet of het aan de stok lag of aan mijn haar dat al 4 dagen niet gewassen was... ;)

De Kepler track

2009-01-14T18:58:00.000-08:00

Hoi iedereen,

We zijn net terug van onze 4-daagse Kepler track doorheen de Fjords van N-Z. We hebben grote hoogtes en laagtes moeten trotseren, zowel op vlak van wandelen als op vlak van gemoedstoestand (Dat laatste geldt dan vooral voor mij). Iedereen die mij een beetje kent op vlak van wandelen vraagt zih natuurlijk af of Pieter mij bekeerd heeft. Laat ik eerlijk zijn, niet echt... Alhoewel ik tijdens het wandelen wel kan genieten van de mooie uitzichten en ik meestal wel goed gehumeurd ben, kan ik het niet laten minstens 20 keer per dag te denken aan het moment van aankomst en het lekker eten en de goede warme douche die daarop volgt. Wandelen voor mij moet je maar vergelijken met een sport die je zelf helemaal niet graag doet. Stel je voor dat je dan verplicht bent om 5 uur per dag, 4 dagen lang die sport te moeten uitoefenen... En dan komen we 's avonds in een hut aan vol mensen die allemaal heel graag wandelen en die allemaal denken dat ik ook heel graag wandel. Iemand van de hut: "Hoe was het vandaag? Leuke wandeling he?". Ik: "Ja, super, prachtig, echt van genoten". Andere: "Je moet echt ook eens de Milford track doen!!". Ik: "Oooh ja, dat ga ik zeker doen!". Niet dat alles dan gelogen is hoor, ik kan zeker genieten tijdens het wandelen, maar na 4 dagen heb ik het ook wel gehad voor een tijd. Nu denken jullie allemaal, Kaat heeft 4 dagen afgezien. Laten we dat even rechtzetten door naar de goede herinneringen te kijken van de tocht, die er natuurlijk elke dag bijzaten.

In tegenstelling tot het Northern Circuit in Tongariro National Park zat het weer deze keer wel heel goed mee. We hebben geen drup regen gehad en volop zonneschijn. De avond voor vertrek had ik een lekkere taboule gemaakt om drie avonden van te eten. Terwijl andere mensen in de hut 's avonds opwarmaaltijden-die-naar-niets-smaken zaten te eten, konden wij genieten van verse couscous. Alhoewel ik moet toegeven, na drie dagen begon ik het ook wel wat beu te worden. De eerste dag begon met een uur door het bos als opwarming voor de 880 meter klim die ons stond te wachten. Tijdens die klim hebben we toch wel kunnen vaststellen dat onze conditie toch een redelijk niveau heeft. Het aantal mensen die we voorbij zijn gestoken heb ik niet kunnen bijhouden. Na de klim kwamen we uit het bos en hadden we een prachtig uitzicht op de omgeving. De eerste hut lag nog 2km verder. Van de drie hutten had deze zeker de mooiste ligging. Pieter heeft daar op 10 min lopen vandaan nog een grot bezocht met de zaklamp. Voor mij was die net wat te claustrofobisch. Bij zo een mooie hut verwacht je ook een heerlijke nachtrust. Dat was dan weer minder. Een van de mensen die onder ons sliep snurkte, en niet zomaar een beetje. Gelukkig hadden we oordopjes gekocht om het geluid wat te stoppen. Pieter heeft niet alleen betere ogen, maar ook betere oren, want terwijl ik geen gesnurk meer hoorde met de oordopjes, bleven de decibels bij Pieter nog altijd even hard nagalmen. De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken en hebben we Mount Luxmore beklommen vanwaar we weer een heel mooi uitzicht hadden. Daarna baande de weg zich over bergtoppen tot aan een emergency shelter waar we snel gegeten hebben. Snel, want het krioelde er van de zandvliegen. Gelukkig vielen die ons niet lastig tijdens het wandelen zelf. Ze kunnen blijkbaar niet zo snel vliegen! Soms zitten er wel een aantal super-zandvliegen bij die zich nog net aan een armhaar kunnen vastgrijpen om dan eens goed door te prikken. Eigenlijk geen slimme beesten, want meestal volgt er op deze prik een dodelijke slag op het kleine lijfje dat dan zo goed als plat op de grond valt. OOOOH... Na de lunch moesten we 500 meter dalen, wat maar niet leek te stoppen. We waren dan ook blij dat beneden een bed op ons wachtte om onze benen te laten rusten.

De derde en vierde dag ging de weg vooral door het bos en stonden er geen grote beklimmingen of afdalingen meer op het programma. Dat was heel welkom, want onze benen waren al goed moe van de eerste twee dagen. Onze laatste nacht was in een hut vlakbij een meer met weer zeer mooi uitzicht. Een aantal andere mensen waagden zich aan het koude water, maar waren er ook weer zeer snel uit. Voor vandaag stond aangeduid dat het 5 uur wandelen was, maar door mijn turbo-motor kwam na 3.5 uur het einde al in zicht. Ik denk dat het idee van een warme douche en een goed bed mij toch onbewust heeft doen versnellen. Voldaan zijn we nu terug op onze camping. We zijn zeer tevreden over de tocht!

Elke jaar op een bepaalde dag wordt de Kepler track door zo'n 400 mensen gerend. De weg is 60km lang en de snelste man heeft dat in 4 uur en 37 minuten afgelegd! Ik denk toch dat ge ergens een vijs moet loshebben om dat te willen doen, maar goed.

Morgen vertrekken we naar Invercargill en de Catlins. De reis begint te korten, maar we hebben nog veel te zien!

Vele groetjes van Kaat.

Fiordland (Verslag volgt later) Tekst van vorige week onder deze foto's

2009-01-10T14:20:00.000-08:00

Onze eerste free-camping in Fiordland

Tweede free-camping in Fiordland

Weg naar Milford Sound

Milford Sound en boottrip

Het woud van Fiordland

Verslag

2009-01-09T21:08:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Deze namiddag is er iets bijzonders gebeurd. Kaat kwam enthousiast met de Lonely Planet in haar hand naar me toerennen en vroeg of ik geen zin had in een wandeling in de omgeving van Milford Sound. Wel, normaal zijn de rollen omgekeerd, maar de wandeling was dan ook buitenaards prachtig. Maar goed, ik wil niet teveel op de feiten vooruitlopen en terugkeren naar waar ik de vorige keer gestopt was: Motueka. Sinds ons laatste verslag is er zoveel gebeurd en hebben we zoveel mooie dingen gezien dat ik er een bibliotheek over zou kunnen volschrijven, maar ik zal het kort en bondig proberen te houden.

Omdat onze kerstavond in Wellington zo'n tegenvaller was geweest wilden we op oudejaarsavond de verloren schade inhalen. Dus zijn we met twee Nieuw-Zeelanders, die we eerder hadden leren kennen, naar een populair cafe'tje in Motueka getrokken. Een van die twee kiwi's had duidelijk een boontje voor Kaat, want hij probeerde haar heel de tijd te versieren. Gelukkig heeft Kaat zich niet laten verleiden door al z'n spieren (hij was personal trainer in een fitnesszaak) en heeft hij bot gevangen die avond. Ik ben in elk geval niet tussenbeide moeten komen :-). Die andere Nieuw-Zeelander heeft de volgende ochtend tot zijn grote verbazing een opgefrommeld papiertje in zijn broekzak gevonden met daarop een meisjesnaam en een telefoonnummer. Hij had geen idee hoe hij daaraan gekomen was en met welke meisjes hij allemaal tussen de pinten door had gebabbeld. Voor zover ik iets uit het handschrift kon opmaken, bestond de meisjesnaam uit meer dan vier letters, dus uit die hoek hoefde ik ook niets te vrezen ;-) ... Wel, wel, het was een merkwaardige overgang van oud naar nieuw, die we met de plaatselijke bevolking hebben gevierd, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar het klassieke nieuwjaarsfeest in Belgie of Luxemburg of naar een sfeervolle kerstavond in Ranst.

Rarara, ze zijn klein, ze zijn zwart, ze steken je zonder je op voorhand officieel uit te dagen voor een eerlijk gevecht, ze vallen met tientallen tegelijk aan en ze zijn overal op het Zuidereiland terug te vinden. Wat is dit? Zandvliegen natuurlijk; een echte pest. Wie ooit een wandeltocht in Schotland heeft gedaan, weet wel waarover ik het heb. Geef mij dan maar die ouderwetse Belgische muggen, die je op kwantitatief vlak nog aankan. Ik heb nog altijd de techniek niet beet om 50 zandvliegen tegelijk dood te slaan, hetgeen me trouwens een boete van 50 X $250 NZ kan opleveren indien deze wet geen vroegtijdige 1-april-grap was (cfr. vorige berichtgeving).

Soit, na ons verblijf in Motueka wilden we ons tentje opslaan aan een van de mooie Nelson Lakes, maar de zandvliegen waren er zo vijandig dat we maar doorgereden zijn tot Westport. Intussen hebben we ons wel een chemisch moordwapen aangeschaft om te kunnen terugvechten; een naar citronella riekende insectenspray.

Onze kustwandeling in Westport zal ik nooit vergeten; het geluid van de woeste golven die op de rotskust inbeukten, het water dat metershoog opspatte, de zeehonden die we plots tegenkwamen toen we van rots tot rots aan het springen waren, de krabben die zich in de rotsspleten terugtrokken als we te dichtbij kwamen, ... , indrukwekkend! We zijn er op een gegeven moment nog twee andere mensen tegengekomen, maar voor de rest van de tijd hadden we het strand en de zee voor ons alleen. Pure romantiek... ;-) Grappig dat we daar een uur tevergeefs stokstijf op de grond hebben gelegen om om renvogels te observeren, terwijl de beestjes de volgende dag gewoon voor onze tent op de camping kwamen zitten om daar de show te stelen. De zonsondergang boven de zee was in elk geval om in te kaderen.

Na Westport zijn we naar Arthur's Pass getrokken, een bergdorpje midden in de Nieuw-Zeelandse Alpen. Van de prachtige omgeving hebben we de eerste dag, avond en nacht echter niets gezien omdat de bergen in de wolken zaten en het non-stop geregend heeft. Wat een miserie, en we kwamen van de regen in de drop terecht... Eerst en vooral waren we gedwongen om onze tent in de gietende regen op te stellen, want er waren nu eenmaal geen droge perioden tussen de regenbuien door. We hadden eerder de keuze tussen perioden met 'hevige regen' en perioden met 'zondvloedregen'. Welcome to New Zealand ;-) Achteraf beschouwd hadden we een video moeten maken van onze poging om een tent in een minuut proberen op te stellen op de meest droge manier. Lachen verzekerd! Uiteindelijk hebben we onze tent nog twee keer moeten verplaatsen omdat er zich grote plassen begonnen te vormen en we telkens dreigden te verzuipen. Toen we uiteindelijk 'hoog en droog' zaten en we ons opmaakten voor een gezellig avondje met regengekletter op het tentzeil, begon het op verschillende plaatsen binnen te lekken. Blijkbaar was ons waterproof-tentje toch niet bestand tegen een Nieuw-Zeelandse regenbui (intussen hebben we dat probleem opgelost door een extra zeiltje te kopen dat we met touwen over de tent spannen). Dus, het plan was vervolgens om ons gerief zo snel en droog mogelijk in de auto te krijgen. Met veel gemanoeuvreer en het risico lopend om in de modder vast te rijden, zijn we er uiteindelijk in geslaagd om de auto vlak naast de tentdeur te parkeren. Opgejaagd door de regen heb ik de autodeur echter iets te onstuimig geopend, met een scheur in ons tentzeil als resultaat. Je hoort het al; ons knus tentje begon hoe langer hoe minder waterdicht te worden. Uiteindelijk zijn we er op de een of andere manier in geslaagd om alles redelijk droog in de auto te krijgen, inclusief onszelf. Om van deze onderneming te bekomen wilde ik Kaat en mezelf op een flinke slok Sprite trakteren. Dat had ik beter niet gedaan, want zodra ik de dop had losgedraaid spoot alles in het rond. Voordat ik kon reageren, lag al ons gerief al na te genieten van een fikse Sprite-douche. Dit was het toppunt van miserie, maar om de een of andere reden zijn we toen in een gigantische lachbui geschoten. Ik voelde me versmelten met de kosmos nadat ik de relativiteit van mijn gevoelens had ervaren. Dit gelukzalige moment behoort zeker tot de top vijf van mooiste ervaringen in Nieuw-Zeeland. (Nuja, om eerlijk te zijn weet ik niet echt meer wat ik voelde, maar het was in ieder geval een heerlijk moment en ik heb ook al veel genoten van de mooie sterrenhemels in de Nieuw-Zeelandse alpen, hoewel het die avond heel bewolkt was). Maar die regen, pfffffff, we moesten zelfs de auto nemen om naar het toilet te rijden (20 meter verder). De volgende dag werden we voor tijdje op een helderblauwe hemel getrakteerd en hebben we enkele kortere wandelingen gemaakt en van het mooie uitzicht genoten; brede valleien, besneeuwde bergtoppen, kabbelende riviertjes en verrassend weinig zandvliegen! Als ik de Nieuw-Zeelandse en de Zwitserse Alpen moet vergelijkenm dan winnen de Nieuw-Zeelandse Alpen in de breedte en de Zwitserse in de hoogte. Zwitserland heeft de hoogste bergen, maar ze staan allemaal redelijk dicht op elkaar, met daartussen relatief smalle en diepe valleien. Op zich heel spectaculair, maar anders dan Nieuw-Zeeland waar je reusachtige, brede valleien tussen de bergtoppen (tot 3500 m hoog) hebt, met van die indrukwekkende vergezichten. Soms voelen we ons echt als twee hobbits in een LOTR-setting.

Na Arthur's Pass hebben we twee gletsjers aan de westkust bezocht en hebben we gekampeerd op een free camping (waar je gratis mag kamperen) op een plaats aan de zee waar je alleen geraakt na een rit van een half uur over een puttenweg door een dicht begroeid woud. Die free-camping-zones in Nieuw-Zeeland zijn vaak prachtig gelegen, later meer daarover. In sommige 'free campings' moet je wel vijf dollar per persoon in een groene brievenis van het Department of Conservation als donatie stoppen voor het parkonderhoud, maar dat is niets in vergelijking met wat je op gewone parkings moet betalen (die qua locatie trouwens minder spectaculair zijn).

De volgende dag hebben we de woeste westkust met zijn bijzondere rotsformaties (zoals de Pancake Rocks) verlaten en zijn we naar Wanaka gereden, een klein stadje aan een idyllisch meer, waar we onszelf verwend hebben met een pizza en een filmpje in een wel erg originele cinema. De dag daarna zijn we naar het 'Mekka van Nieuw-Zeeland' getrokken, naar een stad die door iedereen om verschillende redenen wordt geprezen: Queenstown. Die lof is niet onterecht; voor de gezellige pleintjes, een avondwandeling langs een meer met dobberende bootjes, sfeervolle restaurantjes en terrasjes, een mooie bergachtige omgeving, ..., moet je in Queenstown zijn! De dag daarna hebben we elk gedaan waar we echt zin in hadden. Kaat heeft haar bergbotinnen strak aangetrokken en zich aan een vermoeiende acht-uur-durende (return) beklimming van een bergtop gewaagd, terwijl ik wat heb rondgeslenterd in de winkelstraten van Queenstown. Ah neen, sorry, het was andersom. Het 360-graden-panorama daarboven was zo adembenemend (figuurlijk dan, zo hoog was hij nu ook weer niet) dat ik minutenlang geen enkele andere gedachten in mijn hoofd had dan "zaaaaaaaalig", "fwiiiiiiiew", "oooooooooh" en "waaaaaauuw". Het is weer niet gemakkelijk om mijn echte gevoelens en gedachten van dat moment te herinneren, maar het was iets van dien aard in elk geval. Prachtig! Zelfs Mount Cook, zo'n 200 km naar het noorden, schilderde zich mooi af aan de horizon, ver weg. Ik heb het beeld in mijn hoofd opgeslagen, want als je die brede valleien, die bergtoppen van meer dan 3000 meter en het vergezicht van tientallen kilometers samenperst in een foto van 10 cm op 15 cm is het resultaat zowiezo maar een flauw afkooksel van een afkooksel van de werkelijkheid. In de winter is het hier naar het schijnt nog mooier, als ook de lagere bergen besneeuwd zijn. Prachtig!

Na Queenstown zijn we in Fiordland terechtgekomen, het grootste natuurpark van Nieuw-Zeeland (grofweg 200 km X 50 km). In dit gebied zijn er geen dorpjes of wegen, met uitzondering van de weg naar Milford Sound en het dorpje Milford Sound zelf. Het bestaat vooral uit indrukwekkende fjorden met steile bergwanden die uit het water oprijzen en het kan al wandelend bezocht worden, van berghut tot berghut. Binnenkort gaan we zo'n wandeling doen: de Keppler-track (vier dagen). Fiordland vangt zowat alle regenzone's op die zich tussen Australie en Nieuw-Zeeland vormen en dat zorgt ervoor dat de natuur er heel bijzonder is. Alles is er bedekt met een dikke laag mossen: de bomen, de planten, de grond, afgevallen takken, ..., behalve de varenplanten. In sommige bossen wordt letterlijk elke vierkante centimeter ingenomen door mossen of varenplanten. Ofwel regent het er, ofwel druipt het ganse bos nog na van de vorige regenbui. De bomen varieren van dunne liniaalachtige stronkjes tot reusachtige kanjers met een stamomtrek van vele meters... In zo'n woud verwacht je dat er achter elke bocht een grommende dinosaurus tevoorschijn kan springen (zoals ook Paul al opmerkte), of op zijn minst een woeste woudkrokodil... Maar neen, in Nieuw-Zeeland zijn er geen levensgevaarlijke dieren die je opeten, behalve de zandvliegen natuurlijk! We zijn er in elk geval geen tegengekomen; zou onze insectenspray dan ook dino's wegjagen? Straf spul!

De voorbije twee nachten hebben we telkens op een free camping gekampeerd. Dat wil zeggen: geen douche, geen kookmogelijkheden, geen winkeltje of restaurant in de buurt, geen deftige WC, maar wel je tentje in het midden van de indrukwekkende natuur en een unieke ervaring. We stonden aan een idyllisch meer, met machtige, beboste bergen op de achtergrond. Kaat merkte nuchter op dat het zicht vanuit ons tentraampje precies was alsof we een schilderij in de tent hadden opgehangen. Gelukkig dobberde er af en toe een eend voorbij, zodat we terug beseften dat het de werkelijke omgeving was!

Geniet nog van het dikke sneeuwtapijt in Belgie, waar ik toch een beetje jaloers op ben. Hier ligt ook sneeuw, maar ver weg, op 'onbereikbare' bergtoppen.

Groetjes vanuit Nieuw-Zeeland (nog steeds, hoever we ook rijden...)

Pieter en Kaat

Queenstown en de beklimming van de Ben Lomond (1746m)

2009-01-06T22:37:00.000-08:00

Foto's deel 2 (6-01-09) tekst volgt later

2009-01-05T20:47:00.000-08:00

Tussen Wanaka en Queenstown

(Veeeeeel) Vogels in Wanaka

Uitzicht in Wanaka

Dagrit van Fox glacier naar Wanaka

Wandeling onderweg naar Wanaka

Machtige bomen langs de kant van de weg

Typisch Nieuw-Zeelands: een dode possum op de weg.

Omgeving van Mount Cook

Strand vlakbij een free camping

De Fox Glacier

De Franz Josef Glacier

Foto's van 01-01 tot 03-01-09 (tekst volgt later)

2009-01-02T23:58:00.000-08:00

Nelson lakes

Woeste zee aan de westkust

zeehonden aan de westkust

Rara, welke is de onze?

Onze tent en een onverwachte bezoeker

De pancake rocks en omgeving

De Kea, enigste bergpapegaai ter wereld, op onze camping.

Arthur's pass national park

foto's en tekst onderaan

2008-12-30T17:37:00.000-08:00

Wellington met kerst

Marlborough Sounds

Het zuiverste water ter wereld (omgeving van Takaka)

Verse mosseltjes

Abel Tasman en onze kajaktocht

Een typische weg in Nieuw-Zeeland: meestal verhard, soms niet, maar altijd midden in de natuur.

Hoi iedereen,

Het is al meer dan een week geleden dat we de Tongariro Crossing hebben gedaan; hoog tijd dus om jullie op de hoogte te brengen van onze meest recente avonturen. De natuur is hier zo overweldigend mooi dat we een bladzijde vol zouden kunnen schrijven over elke bloem, boom of bergtop die we hier tegenkomen. Soms zijn we zo overprikkeld van al dat moois dat het een hele verademing zou zijn om eens door een vallei met chemische fabrieken te kunnen rijden, maar die zijn hier helaas niet. De vulkaanvlakte in Rotorua heeft er wel iets van weg, maar het blijft natuur, hoezeer de zwaveldampen ook hun best doen om je in een industriele sfeer onder te dompelen (grapje).

Hier enkele hoogtepunten van de voorbije week:

Wellington

Een kleine week geleden liepen we rond het middaguur door Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, om de sfeer in het stadscentrum op te snuiven. Zeer merkwaardig! We zaten precies in een 'ghosttown', alsof men de hele stad had ontruimd na een tsunami-alarm en men ons alleen had achtergelaten. Alle winkels waren gesloten, er reden geen (of nauwelijks) auto's door de drukke straten, geen voetgangers op het voetpad en op het hoofdplein was ook al (bijna) niemand te bekennen. De stilte die er heerste was even beklemmend als de stilte op de top van de vulkaan die ik elnkele dagen daarvoor had beklommen. We wilden al een heuvel oprennen om aan de aanrollende vloedgolf te ontsnappen, maar gelukkig beseften we op tijd dat het kerstdag was. Blijkbaar trekken de Nieuw-Zeelanders op 25 december massaal weg uit de grote steden om kerstmis ergens in de natuur te vieren. Veel Kiwi's gaan dan met de ganse familie naar het strand om er te BBQ'en en wat in de zee te zwemmen. Dus, een stad zonder mensen en verkeer, geen kerstversiering of kerstbomen, geen gluhwein en zingende engelenkoortjes, onze families aan de andere kant van de wereld, een helder blauwe lucht, een brandende zon, en meer dan 25 graden: over kerstsfeer gesproken... Het enige dat me nog een beetje aan kerstmis deed denken waren de verkeerslichten met hun sfeervolle groene en rode lampjes die van tijd tot tijd versprongen. Uiteindelijk zijn we een nachtwinkel zonder sluitingsdagen binnengestapt om een diepvrieslasagna te kopen om toch nog iets te eten te hebben 's avonds. En dan te bedenken dat we onze reis met opzet zo gepland hadden dat we met kerstmis in Wellington zouden zijn om er van de ambiance te genieten. De volgende avond hebben we de schade wel ingehaald en zijn we in een goed restaurantje gaan eten (heerlijk lamsvlees, hmm, en een lekkere spaghetti voor Kaat).

Wellington-Motueka

Na ons verblijf in Wellington hebben we de ferri naar Picton op het zuidereiland genomen. Onze eerste twee nachten hebben we in Havelock geslapen, een goede uitvalsbasis om de Marlborough Sounds te verkennen (een prachtig natuurpark). De twee daaropvolgende nachten zaten we in Takaka, vanwaar we het Abel Tasman National Park hebben bezocht. Deze twee natuurparken zijn echt heel mooi, met stranden die precies recht uit een reisbrochure met exotische bestemmingen komen; goudgele zandstranden omzoomd met dichtbegroeide wouden, een helderblauwe zee, heerlijke mosseltjes die je als toerist zomaar uit de zee mag plukken en 's avonds in de jeugdherberg kan klaarmaken, zeehonden die op een rots liggen te zonnebaden, ...

Jammer genoeg zijn de foto's soms zo'n flauw afkooksel van hoe het in de realiteit was. Beeld je het volgende maar eens in. Na twee uur peddelen tijdens een eendaagse kajaktocht in Abel Tasman in de stille oceaan bereik je eindelijk het eilandje dat maar niet dichterbij leek te komen. Manoeuvrerend tussen de uitstekende rotsen probeer je dichterbij de rotskust te komen om de zeehonden te observeren. Vervolgens is het een hele kunst om een scherpe, rechte foto te trekken, want die kajak wiebelt heen en weer over de golven en die beesten zitten niet altijd even stil. Gelukkig heeft Kaat een vaste hand voor dat soort dingen, dezelfde hand waarmee ze op de kermis in Luxemburg het pistool heeft vastgehouden dat haar een reusachtige bij (of wesp) heeft opgeleverd. Het resultaat is dan een gewone foto van een zeehond op een rots, een foto die iedereen in de eerste de beste dierentuin kan trekken. Hetzelfde kan gezegd worden van de strand- en de natuurfoto's die zelden weergeven wat het was om daar te staan in werkelijkheid. Er zijn natuurlijk ook van die meesterfotografen die het omgekeerde doen en er in slagen om alledaagse taferelen tot kunst te verheffen. Respect!!! Oei, oei, oei, ik wil daarmee niet zeggen dat we zo'n klungelaars zijn die prulfoto's trekken van mooie taferelen, maar eerder dat de natuur hier zo indrukwekkend is dat je ze onmogelijk in al haar glorie op de gevoelige plaat kan vastleggen. De wereld van de fotografie is intrigerend, maar ik vraag me oprecht af wat het krachtigste wapen is om de sfeer hier over te brengen: het beeld of het woord?

Tentje

We hebben trouwens een tentje gekocht om de komende vier weken te kamperen op het zuidereiland. Zo hebben we meer vrijheid en moeten we niet telkens op voorhand onze accommodatie boeken, en hetis ook veel goedkoper (de jeugdherbergen zijn hier redelijk duur). We hebben uitgerekend dat we na 4 nachten al de prijs van het tentje en het donsdeken uitgespaard zullen hebben. Gelukkig is de naft hier gevoelig goedkoper dan in Belgie (ongeveer 60 eurocent per liter), maar op al die kronkelende bergweggetjes leg je veel afstand op de kilometerteller af terwijl je nauwelijks vooruitkomt op de kaart...

Zonnige groetjes vanuit Motueka (waar we inmiddels zijn aanbeland)

Pieter en Kaat.

foto's (in omgekeerde volgorde)

2008-12-23T19:00:00.000-08:00

De Tongariro crossing

Het northern circuit

Whakapapa

De omgeving van Taupo

Onze auto

Whakatane en de East Cape

Een unieke ervaring, een bijzondere ontmoeting en de beste wensen!!!

2008-12-23T18:21:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Een criminologe uit Luxemburg, een historicus uit Belgie en een Brit die met probleemjongeren de bergen doorkruist zitten in een seafood-restaurant in Nieuw-Zeeland te discussieren over de reden waarom sommige mensen 's nachts een fles water naast hun bed hebben staan zonder ervan te drinken. Het klinkt als het begin van een goedkope mop waarbij de Brit op het einde de pineut is, maar het was bittere realiteit! De frisse mosseltjes in wijnsaus en de pittige discussies volgden elkaar in sneltempo op. Met een verzadigde maag en een hoofd vol gedachten zijn we die avond in bed gekropen. Voldaan en reflecterend; de laatste restjes eten smaakvol doorgespoeld met een glaasje wijn, maar de woorden nog lang niet verteerd... Weet je, rondreizen in Nieuw-Zeeland is veel meer dan foto's trekken van de mooie natuur. Het gaat om mensen ontmoeten, inspiratie opdoen, bepaalde gedachten ontwikkelen, andere culturen leren kennen, je laten onderdompelen in een bepaalde sfeer, verloren rijden en de weg terugzoeken, enzovoort. Kortom, teveel om op te noemen. Je kan alle topattracties van de reisgids bezoeken om het meeste uit de reis te halen, maar soms komen de unieke ervaringen zomaar naar je toevliegen. Onverwacht, maar zeer overweldigend en doordringend.

Enkele dagen geleden heb ik (alleen) een van de vulkanen in het Tongariro national park beklommen: Mt Ngaruhoe. Het was een zeer zware klim omdat de vulkaan zeer steil en hoog (2200m) is en je bij elke stap die je zet er weer een halve naar beneden schuift. Vreselijk! Zelfs de processie van Echternach gaat sneller vooruit. Om de twintig stappen moest ik even stoppen om naar adem te snakken en vast te stellen dat ik nauwelijks verder was geraakt dan de vorige rustpauze. Toen ik eindelijk de top bereikte, voelde ik me gelukkig en trots, maar al snel werd ik overvallen door een gevoel van onzekerheid en angst. Ik zat daar helemaal alleen op de top van die vulkaan en het was er zo stil dat ik zelfs de frequentie van de stilte kon opvangen. Je weet wel, als er absoluut niets is dat geluid maakt, zelfs geen zuchtje wind of een vogel in de verte, dan kan je de stilte horen als een zacht gezoem in je oren, vergelijkbaar met de hoge-frequentie-geluiden die een televisie nog uitzendt wanneer de volumeknop op nul staat en die alleen mensen met supergevoelige oren kunnen horen. Bovendien kon ik niets zien daarboven, want er hing een dikke mistlaag rond de bergtop. Echt beangstigend; niets zien, niets horen, bovenop een actieve vulkaan die in theorie elk ogenblik kan uitbarsten, de stank van rotte eieren in je neus (door de zwaveldampen) en het besef dat je kilometers ver van enige vorm van menselijke beschaving verwijderd bent (met name een wc-kotje in een lager gelegen vallei). Ik heb me nog nooit in mijn leven zo nietig en onbelangrijk gevoeld; als een mier die elk ogenblik vertrappeld kan worden, of als een dove blinde in het midden van de Sahara! Er bestaan geen woorden voor. Diep in mijn hart wilde ik rechtspringen en zonder nadenken de berg afrennen en samen met de steenlawine die ik zou veroorzaken de vulkaanflank afdonderen. Gelukkig kwam net op tijd de rationele Pieter bovendrijven, die me het bevel gaf om te blijven zitten en toch nog van de mysterieuze omgeving te genieten. Even later kreeg ik het gezelschap van een Frans koppel en, nog wat later, verschenen er nog twee Duitsers op de top van de berg. Uiteindelijke zijn we met z'n allen samen afgedaald, mede omdat de Fransen ook bang waren om de steile afdaling in de mist alleen aan te vatten. 'S avonds heb ik van Kaat's heerlijke pasta genoten :-) Achteraf beschouwd was de ganse onderneming niet zo gevaarlijk, maar de sfeer daarboven was zo beklemmend dat ik koude rillingen voel als ik eraan terugdenk. Woorden schieten te kort om dat gevoel te beschrijven. Vooral de strijd die binnenin woedde was heftig en niet in taal weer te geven; alsof ik me aangetrokken voelde tot datgene dat me afstootte. Vergelijk het met de duizelingwekkende diepte die je naar zich toezuigt terwijl je er van weg wil lopen, of met het kind dat door het sleutelgat mee naar een horrorfilm kijkt terwijl het maar al te goed beseft dat dit vreselijke nachtmerries zal opleveren.

Maar goed, laten we niet teveel afwijken van het onderwerp en snel de rest van het verhaal neertypen voordat het toetsenbord hier afgesleten is en mijn vingers helemaal verkrampen... Dus, we zaten daar met die Brit in het seafood-restaurant en op een gegeven moment vertelde ik dat ik elke avond een fles water vul en naast mijn bed zet zonder dat ik er van drink 's nachts. Die fles moet daar gewoon staan, want anders voel ik me slecht en kan ik niet slapen... De Brit zei daarop, tot mijn grote verbazing, dat hij exact hetzelfde ritueel had, alsof dit obsessief-compulsief trekje universeel zou zijn. Het stootte me van mijn stoel. En er zijn meer mensen met zo'n 'rare kronkel' dan je zou denken. Je weet wel; mensen die van die dingen doen waarvan ze enerzijds wel beseffen dat het nutteloos is, maar dat ze anderzijds toch moeten doen van zichzelf omdat ze anders met een onverzadigd gevoel achterblijven. Dingen zoals: elke lantaarnpaal die je tegenkomt aantikken, de treden van elke trap tellen die je opgaat, alleen op de witte strepen van het zebrapad lopen, vijf keer nakijken of de deur wel degelijk op slot is, elk rond punt eerst volledig rondrijden alvorens de juiste weg te nemen (ook al ken je de weg zeer goed), de nummerplaten van de tegenliggers onthouden en de cijfertjes optellen, enzovoort. Zulke psychologische zenuwtrekken kunnen je echt zot maken!

Vervolgens ging het gesprek onder meer over lucide dromen en over het feit dat je aan de richting waarin iemand kijkt nadat je hem een bepaalde vraag stelt kan afleiden welk deel van zijn of haar hersenen op dat moment actief is (visueel geheugen, auditief geheugen, ...). Kortom, de gespreksonderwerpen waren redelijk zwaar die avond, maar gelukkig waren er die heerlijke mosseltjes om de hersenen wakker te houden. Het heeft me in elk geval aan het denken gezet. Om een lang verhaal kort te maken: die avond kwam ik tot het (bevestigende) besef dat elke mens vreselijk complex in elkaar zit en dat alles wat je zegt of doet je karakter verraadt. Stel bijvoorbeeld dat je met een aantal vrienden aan tafel zit en je wil een interessant verhaal ten berde brengen. Vol enthousiasme begin je te vertellen, maar je hebt redelijk snel door dat niemand geinteresseerd aan het luisteren is. Dan zijn er een aantal mogelijkheden die je kan doen. Ten eerste: je stopt gewoon met vertellen en begint over iets anders of laat iemand anders aan het woord. Ten tweede: je wil jezelf de zogenaamde afgang van het zelf-onderbroken verhaal besparen en je handelt de boel snel af door een verkorte en minder interessante versie van het vervolg van het verhaal te geven (= een korte samenvatting zonder de pikante details). Of ten derde: je blijft vol enthousiasme doorvertellen in de hoop dat ze na een tijd wel geinteresseerd beginnen te luisteren. Persoonlijk kies ik in zo'n situatie meestal voor de tweede optie, maar dat is niet echt relevant. Maar goed, het behoeft geen betoog dat elke persoon en elk karakter zijn sterke en zwakke punten heeft en dat het de kunst is om te achterhalen wat de sterke plekken zijn en om die dan aan te wenden en tot uiting te laten komen. Mensen die succes hebben in het leven en in hun job zijn vaak mensen die ten volle beseffen waar ze goed in zijn op uiteenlopende vlakken en deze kennis hebben kunnen omzetten in daden en in wilskracht om een doel te bereiken. Vandaar mijn kerst- en nieuwjaarswens aan alle bloglezers, waaronder ik mezelf ook reken: hopelijk vinden de zoekers datgene waarnaar ze op zoek zijn en vinden alle vinders hetgeen dat ze gevonden hebben effectief de moeite waard om er iets mee te doen en gaan ze niet op zoek naar iets anders dan wat ze gevonden hebben vanuit de angst dat hetgeen ze zochten uiteindelijk toch niet hetgene was dat ze wilden vinden (intentie!). Ik weet dat we in een tijd leven waarin het moeilijk is om waarden te (h)erkennen en om te bepalen wat goed en slecht is, maar we mogen niet stilvallen! Alles is zowiezo een keuze, ook het zich opsluiten in een kamertje en niets anders doen dan eten en zuurstof consumeren.

Kortom, prettige kerst allemaal en een gelukkig nieuwjaar!!!

Groetjes vanuit Wellington,

(+ een hele hoop foto's in het onderstaande bericht + tekst daaronder !!!)

Pieter

(P.S: volgens mijn laatste informatiebron zou het verhaal met de zandvlooien een mop zijn...)

2008-12-22T20:57:00.000-08:00

Beste allemaal,

Ondertussen zijn we al efjes verder en zitten we van de zon te genieten in Wanganui, aan de Westkust. Sinds White Island zijn de mooie indrukken zeker niet stilgevallen, integendeel. Het Tongariro National Park ligt ten Zuiden van Taupo en is bekend om de actieve vulkanen en de Tongariro Crossing, een dagwandeling doorheen de meest adembenemende landschappen. Wij wilden de Tongariro Northern Circuit doen, een vierdaagse tocht (met 20 kilo op onze rug), met op de tweede dag de Tongariro Crossing. Voor mensen die weten dat ik niet graag wandel klinkt dit misschien heel vreemd. Soms verras ik mezelf nog eens. Bij mij gaat het zo dat ik 's avonds voor de tocht Pieter de oren van het hoofd zaag dat ik niet wil gaan wandelen en dat ik geen zin meer heb, enzovoort... Na een nachtje goed slapen stap ik opgewekt uit bed en moet ik zelfs Pieter uit zijn bed krijgen. Dat lukt meestal wel als ik het woord vulkanen laat vallen :)

In ieder geval. We zijn vrijdag vertrokken voor de eerste dag. Het weer zat goed en de uitzichten waren heel mooi, al zaten de twee grootste bergen gedeeltelijk in de wolken. Na 5.5 uur wandelen, kwamen we aan bij de eerste hut, Waihohonu hut. Heel basic, wel verwarmd. Die nacht was echter geen goede nacht voor mij. Ik had het koud, en niet zomaar een beetje. Met vijf lagen aan lag ik nog te rillen. Bijna niet geslapen dus, heel frustrerend. De volgende ochtend voelde ik me dan ook slap en ik had hoofd- en buikpijn. Daarbovenop was het weer zeer slecht. Na wat gediscussieer hebben we besloten om terug te keren en dat bleek een goede beslissing te zijn geweest. De volgende twee dagen heeft het bijna non-stop geregend en er was totaal geen uitzicht. We hebben dan een kamer genomen in Whakapapa, een dorpje in het Tongariro park en gewacht op mooi weer. Maandag was het dan zover. Met een lichte rugzak deze keer hebben we de Tongariro crossing gedaan. Echt prachtig. De uitzichten die je hebt daarboven zijn de 650 meter klim zeker waard! De foto's spreken voor zich.

Pieter heeft dan nog Mt Ngauruhoe (Mt Doom van in Lord of the rings) beklommen (meer dan 2200 meter). Na een dag vol indrukken waren een warme douche en een lekkere pasta zeker welkom. Vandaag zijn we dan naar Wanganui vertrokken samen met een Engelsman die een lift nodig had en die we al hadden ontmoet in de Waihohonu hut. Vanavond gaat hij ons trakteren op een goed glas wijn, hmmm ;) Geef mij maar een cola :)

Groetjes, Kaat

(ps. foto's volgen later wegens problemen met de pc)

2008-12-15T12:53:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Wie dacht dat er in Nieuw-Zeeland alleen schapen, kiwi's en zachtglooiende heuvels te zien zijn, moet zijn gedachten dringend bijschaven! In dit land zijn er zoveel geuren en kleuren om van te genieten; van lichtgroene meren tot rotte-eieren-stank (zwavel), en van geelrode vulkaanflanken tot kokende-modder-walmen. Wanneer jullie dit lezen, liggen we waarschijnlijk ergens na te smeulen onder een dikke aslaag. Of, in het iets optimistischere scenario, duiken we een kelder in om een pyroclastische stroom te ontwijken. Neen, de realiteit is iets droger van aard. We zijn kerngezond en bevinden ons momenteel in Whakatane, aan de oostkust van het Noordereiland. Gisteren hebben we White Island bezocht, een vulkaan in de Pacifische Oceaan die zo actief is als een wesp onder een omgedraaid wijnglas tijdens de eerste minuut van haar gevangenschap. Of, maak daar toch maar de tweede minuut van, want ondanks alle zwaveldampen en kokende poelen heeft White Island zich nog rustig gehouden toen we haar bezochten. Gelukkig maar!!! Om het eiland te bezoeken moesten we eerst anderhalf uur met een boot varen. Gelukkig was er een groep dolfijnen om ons te vergezellen tijdens de overtocht. White Island is tegelijk een 'paradijs' en een 'hel' voor vulkanologen. Enerzijds een paradijs omdat zij zo ver weg ligt in de zee en daarom relatief ongevaarlijk voor de Nieuw-Zeelanders, anderzijds een hel omdat zij bijzonder onvoorspelbaar is. De reusachtige zwaveldamp (naast de gele kraterwand) op een van de onderstaande foto's is slechts twee maanden geleden tevoorschijn gekomen. Wat de ene avond een niet-actieve kraterwand was waar toeristen nietsvermoedend langsliepen, was de volgende ochtend een hellepoort met kokendhete zwaveldampen. Vulkanologen in Whakatane zijn de goden dankbaar dat dit alles tijdens een nacht is gebeurd, want in het andere geval... Nuja, never mind. Een vrachtwagen die net langs je passeert terwijl je over de straat fietst is minstens even gevaarlijk, nietwaar? Wel, tijd voor een kleine anekdote. Toen we gisteren naar het groene, dampende kratermeer van White Island stonden te kijken, wees onze gids op een gegeven moment naar een plek in het meer waar opvallend veel opwaartse watercirculatie was. Hij zei dat hij dit nog nooit had gezien en dat we hem onmiddellijk moesten volgen indien hij zou wegrennen. We hebben allemaal goed gelachen met zijn zogenaamde mop en er verder geen aandacht aan besteed. Maar toen ik 's avonds met de eigenaar van de jeugdherberg aan het babbelen was, vroeg hij of ik iets speciaals had gezien aan het kratermeer. Hij had in de namiddag met enkele mensen van White Island Tours gebabbeld en die maakten zich blijkbaar ernstig zorgen over de vulkanische toestand van het meer. Slik, uhm... Een grap, of niet? Met die Nieuw-Zeelanders weet je maar nooit. Gisterenavond heeft men de zandvlooien op het Zuidereiland blijkbaar als een beschermde diersoort verklaard en men heeft een wet goedgekeurd die verbiedt om zandvlooien dood te slaan op het Zuidereiland. Als je betrapt wordt op het doodmeppen van een zandvlo moet je 250 dollar boete betalen. Ik dacht eerst dat het om een grap ging, maar het zou weleens bittere ernst kunnen zijn. Op sommige plaatsen op het Zuidereiland zijn de zandvlooien een echte plaag. To be continued...
De eerste twee dagen hebben in Rotorua doorgebracht om een vulkanisch park te bezoeken. Heel mooi, de foto's spreken voor zich. De komende dagen zetten we koers richting het Tongariro Park waar we vier dagen als rugzaktoeristen gaan rondtrekken. Ik kijk er al naar uit.

Groetjes,

Pieter en Kaat.

Rotorua

Mud pools

Greenwood Forest Rotorua

Botanic garden Rotorua

Termisch park Rotorua

Whakatane Beach: Pieter en Kaat in een zotte bui.

Onderweg naar White Island: dolfijnen

White Island

--> Voor de chemie-liefhebber: Ph-gehalte = 0,1

--> Dit is de opengebarsten kraterwand waarover ik het heb in de tekst...

CAE-examens, reisplannen

2008-12-10T18:51:00.000-08:00

Hoi iedereen,

De examens zijn achter de rug. Persoonlijk vond ik ze moeilijker dan verwacht, dus het wordt spannend afwachten tot we de resultaten krijgen eind januari. Ik had het vooral moeilijk met de tijdsdruk; je moet (te) veel doen in (te) weinig tijd. Nuja, we zien wel. Ik zie twee mogelijke scenario's voor ogen. Als ik geslaagd ben of waanzinnig diep gebuisd, kan ik leven met het resultaat (= scenario 1). Maar als ik er net niet door ben, dan sluit ik me voor een onbepaalde tijdsduur op in een afgelegen klooster en kom ik er niet uit voordat ik vrede met mezelf heb gesloten en tot het relativerende besef ben gekomen dat er ergere dingen in de wereld zijn dan Cambridge-examens (= scenario 2). Ik heb het redelijk moeilijk met het feit dat mijn slaagkansen veel hoger zouden zijn indien ik mijn pen tijdens de laatste minuut van elk examen onaangeroerd op de tafel zou hebben laten liggen. Nuja, zoiets zou nog menselijk genoemd kunnen worden als het voorvalt bij multiple choice vragen, maar het is des te vervelender als je moet kiezen tussen alle woorden van de woordenboek, nietwaar? Het is een hele kunst om op dat ene woord te komen; en het is vreselijk om het vervolgens te begraven en te vervangen door enkele verbleekte letters die je uit een onwelriekend moeras hebt gevist. Kort samengevat: ik heb goede hoop en kijk vol spanning naar het verdict in januari (-; (-: (-;

Volgens onze meest recente plannen ziet het er naar uit dat we in mei terug naar Belgie zullen komen. Het is nu heel druk en we moeten nog een aantal dingen regelen (verblijf, ...), maar we brengen jullie zeker op de hoogte als we meer weten...

Morgen vertrekken we op reis in Nieuw-Zeeland. Voor diegenen die onze reisroute mee willen volgen op een kaart, kan ik al het volgende verklappen:

- 12/12: Auckland --> Rotorua

- 13/12: bezoek Rotorua en omgeving

- 14/12: Rotorua --> Whakatane

- 15/12: bezoek Whakatane en omgeving

- 16/12: bezoek White Island vanuit Whakatane

- 17/12: Whakatane --> Taupo

- 18/12: Taupo --> Tongariro national park

- 19/12 --> 22/12: vierdaagse trektocht in Tongariro national park

- 23/12: Whakapape (Tongariro) --> Wanganui

- 24/12: Wanganui --> Wellington

- 25/12: Wellington

- 26/12: Wellington - Picton met de ferry

- 26/12 tot 12/01: we hebben nog niet gepland wanneer we wat zullen doen, maar we gaan via de westkust van het Zuidereiland van Picton naar Te Anau (in Fjordland) tijdens deze periode.

- 12/01--> 15/01: vierdaagse trektocht in Fjordland in het uiterste zuiden van Nieuw-Zeeland (de Keppler track)

- 16/01 tot 26/01: via de oostkust van het Zuidereiland terug naar Picton waar we op 26/01 de ferry nemen naar Wellington

- 26/01 tot 30/01: Wellington --> Auckland

We zullen van tijd tot tijd wel een internetcafe binnenspringen om foto's en verslagen op de weblog te plaatsen. To be continued...

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter

Kerstmis in Auckland

2008-12-01T16:00:00.000-08:00

Hoi iedereen,

Elke jaar vanaf 1 december worden bijna alle huizen in Franklin Road (een zijstraat van Ponsonby road) versierd met lichtjes. Dat is bekend in heel Auckland en er komen dan ook veel mensen naar kijken. Gisteren zijn wij een kijkje gaan nemen en het resultaat is op de foto's te zien. Sommige huizen waren heel mooi, andere waren dan weer wat te... Ondanks de warme temperaturen hier ( meer als 20 graden), gaven de lichtjes toch een beetje kerstsfeer mee. Het blijft toch zeer vreemd om in deze tijd van het jaar in korte broek en pul rond te lopen. het is roch niet hetzelfde als allemaal gezellig binnen zitten waar het warm is, terwijl buiten de sneeuwvlokjes neerdwarrelen. Maar ja, het is weer een ervaring meer.

Een van mijn favorieten

Ik vraag me af hoe die mensen 's nachts kunnen slapen ...?

Pieter z'n lievelingshuis ;);)

Een kerstboom in N-Z... Of nee... een Palmboom!

Welkom in sprookjesland

4 jaar samen

2008-12-01T11:22:00.000-08:00

Mijn cadeautje voor Pieter: My star-pet (Ik heb het logo er laten opzetten)

Samen op het strand in Takapuna. Echt zalig weer en een heel gezellig strand!

'S avonds in de pizzeria. Het was lang geleden dat we nog eens een goeie pizza gegeten hebben! Fungi met een krokante bodem :)

Kaartje van Pieter voor mij. Toevallig denken we allebei van elkaar dat we sterren zijn :)

Ik heb dan zondag avond chocomousse gemaakt voor de hele klas. Ze vonden het heel lekker.

2008-11-29T13:42:00.000-08:00

Vandaag zijn Kaat en Pieter 4 jaar samen!!!!

Voor de Lord-of-the-Rings-fans

2008-11-24T15:44:00.000-08:00

Hey iedereen,

In december en januari gaan we rondreizen op het Noorder- en het Zuidereiland. Op de onderstaande foto's kan je zien op welke plaatsen Lord of the Rings is gefilmd.

--> Het noorden van het Zuidereiland.

--> Het zuiden van het Zuidereiland.

--> Het Noordereiland, behalve Auckland en het stuk ten noorden van Auckland.

--> De "Set Locations"

Volgende week geven we iets meer informatie over 'wanneer' we 'waar' zullen zitten...

Groetjes,

Pieter

2008-11-23T11:36:00.000-08:00

Hey iedereen,

Auckland wordt wel eens de 'City of Sails' genoemd, maar als je de onderstaande foto's bekijkt is het duidelijk dat hier niet alleen zeilboten aanmeren. De onderstaande boot is de Millenmium (297 meter lang), zeer indrukwekkend...

Groetjes vanuit Auckland,

Pieter